De blanke weduwe : Stoet van houten klazen
Straks zullen we de boze leerkrachten nog moeten gaan geloven: na een welgevulde carrière in een moeilijk beroep kan je maar beter met pensioen gaan. Iemand had het moeten vertellen aan de 75-jarige Franse striptekenaar Paul Gillon, dan hadden we nu De blanke weduwe niet moeten doorstaan. Gillons naam zal waarschijnlijk alleen doorgewinterde liefhebbers van sciencefictionstrips bekend in de oren klinken: zijn reeks 'Schipbreuk in de tijd' - eerst met Forest, later alleen - is indertijd vertaald bij Mondria en Panda en kan je hier en daar nog wel vinden in de tweedehandsbakken.
Een erg leuke serie was dat, gedragen door de expressieve en nerveuze tekeningen van Gillon, die de mosterd haalde bij oude Amerikaanse stripmeesters als Alex Toth en Milton Caniff. Nu komt hij dus in de herfst zijns levens op de proppen met De blanke weduwe, een lijvig boek met een mooie, sobere cover. Een boek ook dat bewijst dat Gillon zijn hoekige tekenstijl nog steeds met vaste hand beheerst. Maar jongens toch, dat verhaal! Het zou een duistere saga over een piepjonge femme fatale moeten voorstellen, maar het houdt gewoon geen steek. De personages zijn houten klazen verstoken van elke vorm van psychologie, de roadmovie-opbouw komt geforceerd over en de zogenaamde 'thriller' boeit nergens. Als De blanke weduwe Gillons striptestament is, dan doet het zwaar onrecht aan zijn talent en verdienste. Jammer.
(HDP)