Strips: TARDI over de terugkeer van Isabelle Avondrood
Na negen jaar neemt het Franse stripgenie Jacques Tardi de draad van zijn succesreeks 'Isabelle Avondrood' weer op. Kolderieke intriges, cynische humor, een heerlijk retrosfeertje en briljant tekenwerk, je vindt het allemaal terug in
Het Helse Labyrint
.
Tardi is al niet de vrolijkste mens op de planeet, maar vandaag is hij pas echt chagrijnig. Hij mag niet roken in het Brusselse hotel waar we hem ontmoeten, en dat bevalt hem maar matig.
GUIDO: Was een nieuw 'Isabelle Avondrood'-album eigenlijk nog wel nodig?
Tardi: (zijn nicotinekauwgum stuk bijtend) Dat heb ik me ook afgevraagd. Ik heb het je al eerder verteld: ik ben geen grote fan van reeksen. Liever ga ik op zoek naar iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan. Ik heb me nu weer eens compleet laten gaan in dit verhaal, maar het wordt inderdaad tijd om ermee op te houden. De volgende zal hoogstwaarschijnlijk de laatste zijn. Dat maakt dan tien albums van 'Isabelle Avondrood'. Pas op, er is eigenlijk geen enkele reden waarom het zou moeten stoppen. Dit soort verhalen kan je eindeloos uitspinnen.
GUIDO: Je kan dit album lezen als een kritiek op de bio-industrie en klonen in het bijzonder. Is dat iets wat je bezighoudt?
Tardi: Niet echt. Het idee vloeit eerder voort uit de titel. Ik had een hoop mogelijke titels opgeschreven, en ik vroeg aan mijn zoon welke hij de leukste vond. Dat was negen jaar geleden, en hij koos Het Helse Labyrint . Op dat moment had ik nog niet het minste idee hoe ik het ging invullen. Ik heb dan de associatie gemaakt tussen een labyrint en een minotaurus. Wat is een minotaurus? Een stier, een koe, een dolle koe... In het Frans heb je de anarchistische kreet 'Mort aux vaches', wat zoveel wil zeggen als: 'Dood aan de flikken'. Dus ik laat een flik veranderen in een minotaurus. Uiteraard heb ik in mijn verhaal ook een gekke geleerde nodig, dat maakt deel uit van het universum van 'Isabelle Avondrood'. Dan kom je vanzelf bij klonen terecht. Zo kom ik tot een verhaal, door steeds verder te associëren.
GUIDO: Je hebt in je carrière tienduizenden prentjes getekend vol Parijse decors. Word je dat nooit beu?
Tardi: Nee, nooit. Gisterenmorgen nog liep ik op straat foto's te maken die me gaan helpen bij het volgende deel, en ik beleef daar nog steeds evenveel plezier aan. Die locaties inspireren me zodanig dat ze mijn verhaal beïnvloeden en zelfs ombuigen. Ik liep over het plein voor het Musée des arts et métiers . Daar staan twee fonteinen. Ik was daar al jaren niet meer gepasseerd. Ik zag meteen een scène voor me waarbij de minotaurus dorst krijgt en uit die fonteinen gaat drinken, tussen de gebeeldhouwde neoklassieke zeemeerminnen. En dat zal dan weer uitmonden in nog wat anders, maar dat weet ik nu nog niet. Zo bouwt mijn verhaal zichzelf op. Ik structureer niets op voorhand. Ik weet in het begin alleen dat ik twee of drie problemen zal moeten oplossen. Da's alles. Hoe dat zal gebeuren? Geen flauw idee.
GUIDO: De uitgever heeft ervan geprofiteerd om de reeks te herlanceren met nieuwe covers. Zijn die niet een beetje te modern, want 'Isabelle Avondrood' is toch een reeks met een retro- feel ?
Tardi: Ik ben altijd van mening geweest dat de beste stripcover die je kunt maken een uitvergroting is van een prentje dat je binnenin vindt. Speciaal gemaakte covertekeningen vloeken vaak met wat binnenin staat, hebben niet dezelfde spontaneïteit. Neem een willekeurig album van 'Blueberry'. Binnenin vind je driehonderd mogelijke covers, en toch schildert Giraud telkens een gouache die niets te maken heeft met de inhoud. Het probleem is niet dat die gouache niet mooi is, maar hij is wel overbodig. Nu ja, dit gezegd zijnde, als je nieuwe covers maakt, zullen de mensen altijd opwerpen dat ze de oude beter vonden. Ik kijk dus niet echt op van je kritiek. (lacht bitter)
(HDP)