Lilo & Stitch : Disney en Elvis: één strijd
Eigenlijk zijn de kleinschalige Disney-films nog de leukste. Wie daaraan twijfelt moet dringend naar Lilo & Stitch, na Mulan de tweede avondvullende Disney-animatiefilm die werd gedraaid in de nieuwe studio's in Florida. Lilo & Stitch is een heerlijk vinnige prent over een knorrig buitenaards wezentje dat wordt verbannen naar de planeet aarde. Daar komt het terecht op Hawaï en wordt het geadopteerd door het kleine weesmeisje Lilo. Een soort E.T. voor de Pokémon-generatie, inderdaad.
Lilo & Stitch is de eerste Disney-film sinds de grote klassiekers uit de jaren '40 (Sneeuwwitje, Bambi...) waarvan de achtergronden zijn uitgevoerd in aquarel. Daarvoor werd gekozen om de tropische vegetatie van Hawaï weer te geven, en dat werkt wonderwel. Ook de character animation is trouwens geweldig: het meisje Lilo is het meest levende en knuffelbare Disney-kind dat we tot nu toe zagen. Al die aaibare exotiek wisselt gedoseerd af met leuk gestileerde sf-elementen en een kleurrijke horde grappige aliens à la Monsters Inc.
Verder vallen er in het verhaal weinig verrassingen te rapen: ook Lilo & Stitch pruttelt voort op het klassieke Disney-recept van humor, sentiment en family values. Toch wordt een en ander gerelativeerd door een paar schitterende vondsten. Ten eerste: in plaats van stroperige Disney-liedjes bestaat de soundtrack van deze film grotendeels uit... de grootste hits van Elvis Presley, Hawaï-burger bij uitstek. En helemáál in een deuk lagen we met Cobra Bubbles, een 'sociaal werker' van een soort Kind & Gezin die eruitziet én klinkt als Marsellus Wallace, want het personage werd ingesproken door de onbetaalbare Ving Rhames. Kortom, Lilo & Stitch valt wat ons betreft niet te kloppen qua lichtvoetig amusement na een zware examenmaand. (JC)