Film: Disengagement

Dat een film over een heikel keerpunt in de Israëlische geschiedenis - de terugtrekking van de Joodse kolonisten uit Gaza in 2005 - ook mooi en esthetisch kan zijn, bewijst de Israëlische cineast en documentairemaker Amos Gitaï met zijn erg knappe Disengagement.
  Dit is allesbehalve een documentaire (hoewel Gitaï wel degelijk met zijn camera aanwezig was op de evacuatie en ze dus met eigen ogen heeft gezien) maar een bijna tedere film over het einde van onschuld en het doorbreken van grenzen. Wanneer de vader van de Franse Ana (Juliette Binoche, een sensuele brok schermprésence) overlijdt, komt haar Israëlische halfbroer Uli na jaren op bezoek in Avignon. Erg onder de indruk van de dood van haar vader is Ana niet, ze is zelfs speels en kinderlijk, en ze plaagt Uli. Het wordt echter bittere ernst wanneer blijkt dat de ouwe zijn bezittingen heeft nagelaten aan zijn kleindochter, die in een Joodse kolonie in Gaza woont. Ana heeft dat meisje als baby afgestaan toen ze heel jong moeder werd, en heeft ze sindsdien niet meer gezien. Ze beslist met Uli mee te gaan naar Israël, maar dan loopt net het ultimatum af voor de terugtrekking van de kolonisten uit Gaza. Dit parallelverhaal mag misschien onwaarschijnlijk klinken, maar Gitaï heeft er een mooie parabel van gemaakt over hoe mensen letterlijk en figuurlijk hun grenzen moeten verleggen om in het reine te komen met hun leven, en dat van de maatschappij waarbinnen ze functioneren. Dat doet hij door bijna poëtische scènes af te wisselen met aardse taferelen, wat een bij wijlen ontroerende cocktail oplevert.

  (HDP)

bekijk de trailer