Portishead : Third
Wie zat er elf jaar later nog te wachten op een derde plaat van deze bestofte ‘triphoppers' (het wansmakelijke schuifje dat de media bedachten voor Portishead, Massive Attack, Tricky, Dj Shadow...)? Wij zaten te wachten, en jullie ook, dat is een bevel!
Dit is Portisheads Mezzanine , zoals Massive Attack ook haar derde album anders en toch hetzelfde maakte, tot een van de beste platen ooit. Véél donkerder, introverter, magischer, een groeiplaat van de ruwste diamant. We laten je binnen via ‘Machine Gun', een kil hakkende machine van coldwave beats waarboven Beth in de ijlte zingt, woorden als laatste strohalm. Hulpeloos, vol pijn, flinterdun, maar zo hartverscheurend mooi. En waar voor de rest zowat elk herkenningspunt met het oude Portishead hard is weggeveegd, is het altijd weer haar stem die ervoor zorgt dat dit alleen maar Portishead kan zijn. Zij beïnvloedt de klankkleur die op haar beurt Beths' zingen weer muteert. Of dat dan met een eenzame snaar en psychedelica is in ‘Small' - denk Jeffersons 'White Rabbit' - zachttrippend tussen de bloemen in ‘Hunter' of het keiharde , naakte "I'd like to laugh at what you said, but I just can't find a smile" in de broeierige slaapwandeltrip ‘Nylon smile'. Portishead schrijft een derde keer visionaire muziek. Ik kan nu al pagina's schrijven over hoe mooi deze plaat is, na tien keer luisteren. Na de honderdste luisterbeurt zal ik vast in het fantastisch gedroomde maar o zo gevaarlijk melancholische muziekrijk wonen van Barrow, Gibbons en Utley. Durf luisteren!
(LAD)