Film: WALL-E
Laten we maar meteen met de deur in huis vallen:
WALL-E is het magnum opus van de Pixar-studio's, een meesterwerk dat alle eerdere films van de Californische pixeltovenaars moeiteloos in de schaduw zet. Sterker nog: dit zou wel eens de beste animatiefilm aller tijden kunnen zijn.
Voor je ons beschuldigt van overdreven enthousiasme, moet je weten dat we het genre van de computeranimatie eigenlijk zoetjesaan beu aan het worden waren. Elke maand is er wel een nieuwe release vol hyperactief digitaal ongedierte, en dat hebben we zo stilaan wel gehad. Neem nu zoiets als die kung-fu vechtende panda's, daar hebben we dus echt geen zin meer in.
Maar dan kwam WALL-E . Een digitale animatiefilm die het vrijwel zonder dialoog moet stellen. Een digitale animatiefilm die geen enkele hippe Hollywoodster naar de opnamestudio lokte om een rol in te spreken. Een digitale animatiefilm zonder pluizige pixelbeesten die te luid roepen en te heftig rondrennen.
WALL-E is het verbazingwekkend ontroerende verhaal van een versleten robotje dat per ongeluk helemaal alleen op de met vuilnis bezaaide aarde is achtergelaten toen de mensheid naar de sterren trok. Na 700 jaar in volstrekte eenzaamheid vuilnistorens bouwen, krijgt WALL-E bezoek van EVE, een supermoderne droid die de aarde moet afspeuren op leven. En WALL-E wordt verliefd...
Een ontroerend liefdesverhaal tussen twee robotjes. Het is geleden van Spielbergs E.T. dat zo'n extreem onwaarschijnlijke vriendschap zo briljant en geloofwaardig werd uitgewerkt. Vooral het eerste halfuur van WALL-E is verpletterend mooi, een nu al klassiek stuk cinema-zonder-woorden dat nog decennia lang zal bekeken en herbekeken worden als de maatstaf waaraan alles in het genre voortaan zal worden getoetst. Het is Charlie Chaplin meets R2D2, een verstild en eenzaam pakketje van gevoelens, verpakt als grandioze sciencefiction. Woorden schieten tekort, ga gewoon kijken.
Na dat geniale eerste halfuur komt de film in een stroomversnelling terecht, en wordt-ie herkenbaarder Pixar. Maar ook dan blijft er plaats voor verbluffende, bovenaards prachtige scènes. Het ruimteballet tussen WALL-E en EVE bijvoorbeeld, is gewoonweg schitterend.
WALL-E is de film waarmee Pixarveteraan en regisseur Andrew Stanton ( Finding Nemo ) definitief de eeuwigheid in gaat, dat staat rotsvast. Maar wie zeker ook een speciale vermelding verdient, is sound designer Ben Burtt. Hij is de bedenker van iconische geluiden als de pierlepiep van R2D2 en de metalen elektrozoem van de lichtsabels in Star Wars , en hij heeft nu de geluiden van de robots in WALL-E gecreëerd. Aangezien de dialoog bijna volledig ontbreekt, wordt Burtt meteen het allerbelangrijkste lid van de cast. Daar verdient hij een Oscar voor.
(HDP)
bekijk de trailer