Film: Los

Jan Verheyen die een semi-autobiografisch boek van Tom Naegels aanpakt en er een vlotte publieksfilm van maakt vol loodzware thema's als racisme, integratie, overspel en euthanasie, dat had faliekant kunnen aflopen. Maar kijk, Los is een vinnige, pittige, amusante en af en toe zelfs relevante prent geworden.
  Verheyen balanceert op de dunne grens tussen pamflet en tragikomedie, en het pleit voor hem dat hij dik anderhalf uur zo goed als nooit uit evenwicht geraakt. Het verhaal gaat over de jonge regiojournalist Tom (frisse eerste filmrol voor tv- en theateracteur Pepijn Caudron) die in een quarterlife crisis terechtkomt wanneer hij verliefd wordt op een Pakistaanse asielzoekster. De vele dilemma's waarmee hij op korte tijd wordt geconfronteerd, dwingen hem zijn eigen veilige principes en overtuigingen tegen het licht te houden en in vraag te stellen, terwijl op de achtergrond migrantenrellen uitbreken in Borgerhout, en zijn knorrige grootvader hopeloos smeekt om euthanasie. De evolutie die Tom doormaakt, komt goed uit de verf, ook al door het feit dat hij zich in terzijdes geregeld rechtstreeks tot de kijker richt. Die postmoderne ingreep was riskant en deed op voorhand veel wenkbrauwen fronsen, maar ook hier moeten we toegeven: het werkt. Perfect is Los niet - de Mr. Mister-scène is vrij belachelijk, en de strontscène in het ziekenhuis is nu al rijp voor de Nacht van de Wansmaak - maar dit is wel de best mogelijke film die Jan Verheyen van het boek van Tom Naegels had kunnen maken.

  (HDP)

bekijk de trailer