Goed gek: Godin Wit, Godin Zwart deel 2
Eén ding moet je Servais nageven: in het tweede deel van
Godin Wit, Godin Zwart is hij voluit gegaan: het album barst van de sprookjesfiguren, bostrollen, reuzen en reuzinnen, wezens uit het volksgeloof en kwelduivels allerhande. Dat maakt het leuker dan het eerste deel, dat wat zwakjes de dualiteit tussen stad en natuur probeerde te schetsen aan de hand van een bizar verhaal over twee prematuurtjes die in de kraamkliniek bezeten worden door respectievelijk een witte en een zwarte demon.
Nu, het wordt nog stukken bizarrer. Servais, die steeds al met zijn kop tussen de Ardense bomen heeft gezeten, is gaan grasduinen in boeken over mythische figuren en fabelwezens, en heeft er een flink aantal van in zijn boek gebruikt. Dat dat riskant is - de lezer moet mee willen - beseft hij zelf ook wel. In het dossier bij het boek zegt hij:
"Als je de scène met de reus buiten de context plaatst, heb je goed kans dat de lezer zal denken dat ik gek ben geworden!" Gelukkig is hij dat niet, want hij kan zichzelf nog relativeren. Hoewel het verhaal danig ontspoort richting het fantastische, plaatst Servais droogweg op de titelpagina:
"Dit verhaal is verzonnen. Elke gelijkenis met bestaande figuren berust op toeval." Zelden zo gelachen!
We blijven erbij: niemand kan zo mooi een bos tekenen als Jean-Claude Servais. Van hem zijn we dus bereid heel wat sprookjeshocus-pocus te slikken, al was het maar om te zien hoe hij het in beeld brengt. Maar dat Godin Wit, Godin Zwart voor de rest een verhaal is dat vrij spectaculair uit de bocht gaat, kan je intussen niet ontkennen. Nou ja, het was een fun ride, maar een meesterwerk als Fanchon staat hier mijlenver boven. Misschien had Servais gewoon een stripbewerking van de gebroeders Grimm moeten maken in plaats van oud volksgeloof zo geforceerd te willen mixen met een hedendaags drama? Dat laatste heeft Didier Comès 20 jaar geleden namelijk al veel beter gedaan!
(HDP)