Film: Vinyan

Na Calvaire, de hallucinante horrorfantasie waarin een verkeerde afslag in de Hoge Venen een regelrechte trip naar de hel werd, presenteert de Brusselse regisseur Fabrice du Welz zijn nieuwste nachtmerrie op pellicule.

  Vinyan is een compromisloze splijtzwam van een film: smakeloze exploitatieprent voor de ene, visionaire afdaling in de donkerste krochten van de verbeelding van de regisseur voor de andere. Eén ding is zeker: Vinyan zal je niet onverschillig laten. Het is het schokkende verhaal van een stel dat hun zoontje verloren is in de tsunami in Thailand, en hem over de grens in de woeste jungle van Birma gaat zoeken. Of du Welz het aan zichzelf verplicht is zijn demonen uit te zweten op het grote scherm, of dat hij niet meer is dan een schaamteloze genre-narcist, doet er niet eens toe, want zijn nieuwe duik in de hel is zo verbluffend in beeld gebracht dat je niet anders kan dat meegesleept worden. Door zijn acteurs (Emmanuelle Béart en Rufus Sewell, van wie we ons bij elke scène meer gingen afvragen of die wel wisten waar ze aan begonnen waren) in het holst van het regenseizoen genadeloos de zompige jungle in te jagen, en daarbij optimaal gebruik te maken van akelige locaties en afzichtelijke figuranten, creëert hij een beklemmende sfeer vol verrotting en primaire oerangst. En alsof dat nog niet huiveringwekkend genoeg was, stuwt du Welz de snerpende spanning naar een ondraaglijk hoogtepunt dankzij een huilende en krijsende soundtrack vol loeiharde ruis en knetterende static . Cinefielen kunnen zich eindeloos amuseren met het zoeken naar referenties in deze film (van Don't Look Now over Apocalypse Now tot zowat alle scary kid -films uit de Japanse horrorscene), maar wij onthouden vooral dat Fabrice du Welz met Vinyan overweldigend bevestigt een van de onstuimigste filmtalenten van Europa te zijn.

klik hier voor de trailer

(HDP)