Film: Dirty Mind

Pieter Van Hees is tegen sneltempo bezig de opwindendste nieuwe filmregisseur van Vlaanderen te worden. Vorig jaar oogstte hij lof voor Linkeroever, het eerste deel van zijn langspeelfilmtrilogie Anatomie van Liefde en Pijn. Deel twee is nu klaar, heet Dirty Mind, en is opnieuw een schot in de roos.
  Ja, Dirty Mind is in de eerste plaats 'die film met Wim Helsen'. Het filmdebuut van de ongrijpbare komiek is meteen een indrukwekkende hoofdrol geworden, want Helsen domineert het scherm. Hij speelt vol overgave een sullige special effects -man die na een stuntongeval hersenbeschadiging oploopt en een persoonlijkheidsswitch ondergaat. Uit de as van de verlegen Diego verrijst de coole ladykiller en durfal Tony T. Dat is grappig en pijnlijk tegelijk. Dramatisch en komisch wisselen elkaar in één en dezelfde scène af, vaak zonder dat je het door hebt. De film amuseert ten zeerste, maar roept tezelfdertijd diepe vragen op over onze persoonlijkheid, en waar die ergens verscholen zit in ons hoofd. En er wordt uitstekend in geacteerd, niet in het minst door Wim Helsen zelf, al kon die het af en toe blijkbaar niet laten om er een onemanshow van te maken. Alleen aan de wel erg korrelige videobeelden hebben we ons in deze HD-tijden even geërgerd, maar verder is dit een uitmuntende prent.

(HDP)

bekijk de trailer