Film: My Bloody Valentine 3D
Of we van een definitieve doorbraak kunnen spreken, valt nog even af te wachten, maar voorlopig durven we het gebruik van 3D-technologie toch stilaan dé filmtrend van 2009 noemen. Bioscoopuitbaters zijn koortsachtig op zoek naar een manier om de dalende bezoekersaantallen te counteren, en 3D kan daar een sterke troef in zijn.
En inderdaad: het heeft wel iets. Als je met een groep vrienden naar een (laten we eerlijk zijn) vrij onnozele slasher-remake als My Bloody Valentine gaat kijken, begint de lol al met het elkaar uitlachen als je dat 3D-brilletje op je neus schuift. En de horrorclichés die op het scherm verschijnen - het glimmende mijnwerkershouweel dat door allerhande lichaamsholten wordt gehakt zat ook al in het Canadese cult-origineel uit 1981 - krijgen plots letterlijk een nieuwe dimensie. Voor het eerst kan je zeggen dat de guts 'n gore effectief van het scherm spatten, en dat is geinig. Bovendien zit er in My Bloody Valentine 3D genoeg gratuit frontaal naakt (blondje van dienst Betsy Rue is werkelijk niet te houden) dat ook daar de ongebreidelde mogelijkheden van de derde dimensie, euh, voluptueus in het oog springen. Kortom, de 3D-technologie staat helemaal op punt, de diepte-effecten zijn spectaculair en rimpelloos, en dat kan alleen maar bijdragen aan ons aller filmplezier. Alleen is er nog het huizenhoog probleem van de ondertitels, die om de haverklap verzuipen midden in de uit het scherm puilende effecten. Je wordt er scheel van. Ofwel moeten die letters radicaal 'naar voren' worden getrokken, zoals bij de begingeneriek, ofwel apart geprojecteerd worden onder het scherm. Zoals het nu gebeurt, is het slordig en storend.