Film: Star Trek
Space. The Final Frontier. Het ruimteschip Enterprise had veertig jaar lang boldly de kosmos verkend, maar lag inmiddels te roesten aan de ketting. Diehard trekkies moesten zich sterk houden met het eindeloos herbekijken van hun dvd-boxen, het updaten van hun absurd gedetailleerde fansites en het brengen van Vulcan Salutes op sciencefictionbeurzen.
Kortom, Star Trek leek op sterven na dood. Maar dat was buiten J.J. Abrams gerekend, Hollywoods nieuwste übergeek. Hij durfde het aan om Star Trek te rebooten en maakte er een oogverblindend knappe sciencefictionfilm van. Zijn uitgangspunt: de jeugd van Spock, Kirk, Bones, Sulu, Scotty, Chekov en Uhura. Waar komen ze vandaan, wat drijft hen en hoe komen ze op de Enterprise terecht? J.J. had daar lichtjes andere ideeën over dan wat je terugvindt in de officiële Star Trek-canon, zodat hij verhaaltechnisch verplicht was om een alternatieve realiteit uit te dokteren, iets wat vrij geforceerd overkomt. Maar hey, dat is zowat ons enige puntje van kritiek op deze overweldigende geek ride.
J.J. heeft iets unieks verwezenlijkt: hij heeft klassieke personages een meer dan geslaagde nieuwe invulling gegeven (zijn casting is uitmuntend) en heeft het Star Trek-universum enerzijds radicaal opgepoetst om nieuwe fans aan te trekken, en anderzijds voldoende gerespecteerd om ook het hart van de doorgewinterde trekkies sneller te doen slaan. De look van de film is fantastisch. De hyperkinetische camerastijl, compleet met lens flares en flash zooms, doet volkomen realistisch aan. Yep, J.J. heeft goed naar Battlestar Galactica gekeken, maar het pleit voor hem dat hij zo'n radicale stijlbreuk heeft geriskeerd. Star Trek is altijd een vrij statische show geweest. Nu weet je niet waar eerst gekeken. Zullen de diehards daar eens om moeten slikken? Misschien, maar zij krijgen dan weer Leonard Nimoy cadeau, die nog één keer in zijn rol van Old Spock duikt.
Kortom, Star Trek is terug, en hoe. May it live long, and prosper.
(HDP)