Film: Looking for Eric
Een Gouden Palm in Cannes heeft hij er niet aan overgehouden, maar wij vinden Looking for Eric wel een gouden zet van Ken Loach. We houden niet van de Loach die zware fresco's schildert over een of andere sociale ontvoogdingsstrijd in de al dan niet recente geschiedenis, zoals Land and Freedom en The Wind That Shakes the Barley.
Maar laat hem een ontroerend portret schetsen van de gewone werkman, en het is bijna gegarandeerd bingo. Zelfs als de film gebaseerd is op een idee van Eric Cantona, de Franse ex-voetballer die in Engeland een halfgodenstatus heeft bereikt en het nu met wisselend succes probeert te maken in de filmwereld. Het uitgangspunt klinkt vrij onnozel: een postbode uit Manchester zit thuis met een burn-out en ziet zijn bestaan de dieperik intuimelen. Maar dan komt de poster van Cantona die boven zijn bed hangt tot leven, en de voetballer begint met zijn vettig Frans accent pseudo-filosofische wijsheden te orakelen, waarop onze postman zijn leven weer bij de horens vat. Geef toe, zo'n corny idee had kunnen uitdraaien op een fiasco, maar dat is buiten Ken Loach gerekend. Hij maakte van Looking for Eric een grappige en ontroerende feelgood movie over vriendschap en tweede kansen. De film duurt vrij lang, want Loach had heel wat opbouw nodig, anders had je nooit in de eindscène geloofd (een groteske hommage aan Jack Nicholsons legendarische Joker-beeldenstorm in Tim Burtons Batman). Nu doe je dat wel. Je hebt zelfs zin om het in de filmzaal voetbalsupportergewijs uit te joelen van plezier, en dat doet deugd.