Harry Potter and the Chamber of Secrets : Saai aperitiefhapje met déjà-vu saus
De twee Harry Potter-film pas, en nu al een déjà-vu van hier tot ginder? Nee, dit hadden we echt niet verwacht. Van de 160 veel te lange minuten die deze over het paard getilde kinderfilm duurt, zijn er minstens 90 die we al eens eerder hadden gezien. Wéér komen we op het kamertje terecht bij Harry's boze oom en tante, wéér moeten we richting Hogwarts School, waar we wéér eens op een partijtje Quidditch op bezemstelen worden getrakteerd.
Ja hallo, we hádden The Philosopher's Stone al gezien hoor, net als iedereen. Enigszins teleurgesteld waren we dus deze marathon van witchcraft & wizardry ingedoken, en tot overmaat van ramp bleek het middenstuk ook nog eens platweg boring te zijn. Hier en daar hebben we zelfs een bescheiden uiltje geknapt, stel je dat voor bij een film die als een van de sprankelendste van het jaar werd aangekondigd. Maar goed, toen de Chamber of Secrets (eindelijk) werd geopend, deden we hetzelfde met onze oogleden. En behold: de Aragog en de Basilisk, respectievelijk een reusachtige spin en slang, zijn redelijk fantastische monsters, en Potter zelve ontpopt zich tot een dragonslayer van jewelste. Maar moesten we daar nu echt meer dan twee uur op wachten, die dwaze kostschoolzever doorstaan, de vroege baard in de keel van de overacterende kinderen verwerken en onze déjà-vu's verbijten? En vooral: was het nodig ons die totaal onuitstaanbare digitale Dobby voor te schotelen? Weten de producenten Frank Oz niet wonen of zo?
Toegegeven, Kenneth Branagh acteert erg leuk in deze film. Hij is zowat de enige. Laat jezelf dus vooral niet wijsmaken dat The Chamber of Secrets ook te pruimen is voor niet-fans van Harry Potter. Al is het laatste halfuur best een aardig aperitiefhapje voor het echte werk: The Two Towers, het tweede deel van The Lord of the Rings. Nog drie weken geduld, en dan is het aan de grote jongens!
(JC)