Eyes Wide Open
Eyes Wide Open, door de juryverkozen tot beste film op het voorbije Filmfestival Gent, is een mistroostige prent uit Israël over de verstikkende manier waarop de ultraorthodoxe Joodse gemeenschap in Jeruzalem omgaat met ontluikende homoseksuele gevoelens.
De Israëlische regisseur Haim Tabakman (als het geen pseudoniem is, dan heeft-ie de coolste naam ooit) schetst een claustrofobisch portret van Aaron, een kosjere slager met een vrouw en vier kinderen die op een dag een jonge thorastudent in dienst neemt. Er bloeit iets op tussen de twee mannen, en al gauw gonst het in het benauwende labyrint van de orthodoxe wijk van de geruchten en verwijten. Tabakman maakte er een sobere, bijna minimalistische prent van. De vuile, natte steegjes, de van elke versiering ontdane slagerswinkel, de monotonie van de zwartehoedenbrigade die op elke straathoek staan te orakelen en te veroordelen, het kruipt gaandeweg in je kleren. De ijle muziek van Nathaniel Mechaly wordt spaarzaam gebruikt, en dan nog moet ze optornen tegen de prominent aanwezige achtergrondgeluiden van de ruisende koelkamer, de ratelende regen en het monotone gezang van kinderen in een school vlakbij. Op den duur voel je je als toeschouwer paranoïde worden en huiver je mee met de mannen die in deze besloten gemeenschap tegen wil en dank proberen anders te leven dan hun wetten en gebruiken het voorschrijven. Dat kruipt onvermijdelijk ook in hun eigen hoofd, waar het zondebesef en de druk van gezin, rabbi en kille wijkgenoten op den duur ondraaglijk wordt. Eyes Wide Open is allesbehalve een kleurrijk filmfeest, maar geeft wel een zeldzame inkijk in een gemeenschap die de hedendaagse maatschappij verwerpt en elk detail van hun dagelijks leven baseert op eeuwenoude gebruiken en moraliteit.