Bright Star
Met Bright Star verfilmt Jane Campion (The Piano, In the Cut) de gekwelde laatste jaren uit het korte leven van de Engelse dichter John Keats. Zijn broer was toen net overleden aan tuberculose, en die consumption begon ook zijn eigen longen aan te tasten.
Tuberculose was trouwens niet het enige waar Keats door werd verteerd. Hij was dodelijk verliefd op zijn Hampsteadse buurmeisje Fanny Brawne, maar bij gebrek aan inkomsten - Keats werd in zijn eigen tijd miskend - kon hij haar niet ten huwelijk vragen. Die kwellingen leverden naast frustratie ook inspiratie op; Keats was tenslotte misschien wel de begaafdste van de Romantic Poets uit de negentiende eeuw. Bright Star is een kostuumfilm die adembenemend mooi is om naar te kijken. Romantische zielen kunnen maar beter een extra zakdoek meenemen. De acteerprestaties zijn eveneens om van te smullen: Abbie Cornish is een lekker brutale Fanny en Ben Whishaw (hij speelde ook al Jean-Baptiste Grenouille in Perfume) zet de definitieve Keats neer. Waar we het echter wel moeilijk mee hadden, is de gemaniëreerde wijze waarop Campion haar kostuumfilm zo oogverblindend heeft gemaakt - zowel visueel als qua literair beladen script - dat we de tragische gebeurtenissen op het scherm afstandelijk en naar het einde toe zelfs onverschillig zaten te bekijken. Dat maakt van Bright Star wel a thing of beauty, maar geen joy forever.