Sherlock Holmes
Guy Ritchie heeft zijn tanden gezet in Sherlock Holmes, en de studio wil die film aan de man brengen als een would-be blockbuster. Zo elementary is dat echter allemaal niet, want het grote probleem is dat Ritchies Sherlock Holmes grondig suckt.
Ritchie bazuint rond dat hij met deze film dichter bij de boeken van Arthur Conan Doyle is gebleven dan in eerdere filmadaptaties het geval was. Weg met de tweedjas en dito pet, weg met het flegmatieke "Elementary, my dear Watson". Ritchies Holmes is allesbehalve een gentleman, wel een verwarde mopperpot met een gebrek aan persoonlijke hygiëne, die momenten van genialiteit afwisselt met lange periodes van asociaal gedrag. Allemaal goed en wel, en zo kan Conan Doyle zijn personage misschien bedoeld hebben, maar hij zou wel hebben gegruwd van het groteske verhaal vol occulte onzin dat Ritchie en zijn drie scenaristen anno 2010 vol bombast in je gezicht doen ontploffen. Tjongejonge, het lijkt wel a poor man's Dan Brown in roetberookte Victoriaanse tijden, met een dikke, kleverige saus van niet bijster geslaagde special effects erbovenop. Bovendien heeft Ritchie het niet kunnen laten om zijn beruchte filmtrucjes nog maar eens over te doen (razendsnelle flashmontages tot je niet meer weet waar je kop staat, en al zeker niet meer waar je je bevindt in het verhaal), zodat je een gedrocht krijgt dat alle kanten tegelijk uit wil, maar eigenlijk nergens op slaat. De hoofdrol wordt vertolkt door een niet onaardige Robert Downey Jr., en Jude Law is een goeie Watson, maar de rest van de cast verzuipt in de overdadige, zichtbaar artificiële decors. Guy Ritchie heeft de sfeer van het Victoriaanse Londen niet realistischer weten te vatten dan wat je te zien krijgt bij een ritje door de London Dungeon, de meest polyesteren tourist trap van de stad.