Cold Souls
Paul Giamatti is een van de beste karakteracteurs van zijn generatie, en als hij dan zichzelf speelt in een absurde existentiële komedie van een debuutregisseuse, dan trekken wij geïntrigeerd richting cinema. Om dik anderhalf uur later teleurgesteld de zaal te verlaten weliswaar, want Cold Souls is dikke zever.
Check this: Paul Giamatti zit met zichzelf in de knoop tijdens de repetities van het Tsjechov-stuk Oom Wanja. Om de loodzware last van zijn gemoed te halen, laat hij door een obscuur bedrijf zijn ziel verwijderen en bewaren in een kluis. In ruil krijgt hij de ziel van een Russische dichter ingeplant, zodat het acteren een stuk beter gaat. Alleen valt nu ook zijn persoonlijk leven in duigen. Hij wil zijn ziel terug, maar die blijkt verpatst aan de Russische maffia. Wat volgt, zijn we al vergeten, zodanig hebben we gegeeuwd bij deze geforceerde klucht zonder pointe. Jammer dat Giamatti zich voor dit prul heeft laten strikken - dacht hij op basis van het script echt dat hier een tweede Being John Malkovich in de maak was? - want Cold Souls is de prijs van een bioscoopticket nauwelijks waard. De dialogen zijn onbenullig, de existentiële 'boodschap' lachwekkend en de fotografie koud en ongeïnspireerd. We kunnen er niet onderuit: Cold Souls is een zielloze film.
(HDP)
bekijk de trailer