Ornette Coleman

Ornette Coleman (altsaxofoon, trompet, viool), Denardo Coleman (drums), Tony Falanga (bas), All MacDowell (bas)

Coleman, een tachtigjarige jazzsaxofonist, blijft ondanks zijn leeftijd een grote vernieuwer van jazz. Hij groeide op in Forth Worth, Texas, en verwierf zijn vaardigheden als teenager met ruige rhythm and blues en wat bebop. Doorheen zijn leven kwam hij vaak in contact met onbegrip, en niet alleen door racisme. Om zijn ongewone speelwijze werd hij zelfs een keer gemolesteerd en werd zijn saxofoon stuk geslagen. Hij settelde zich in Los Angeles en leerde er zichzelf meer over moderne jazz en harmonie. Hij zette door en ontwikkelde een nieuwe jazztaal, weg van de heersende bebop.

In de jaren zestig, na een periode van rust, vormde de man met de witte saxofoon een trio met bas en drums en begon hij ook trompet en viool te spelen. Later vormde hij met saxofonist Dewey Redman een kwartet, waarin ook zijn zoon Denardo Coleman op drums speelde. Hij componeerde muziek voor de film ‘The Naked Lunch’ en begon in die tijd ook over zijn muziektheorie Harmolodics te praten. Dat is een synthese van harmonie, beweging en melodie. Niemand begrijpt het echt goed, tenzij Coleman zelf. Zijn invloed reikt ver voorbij de jazz - The Stooges, MC5, Patti Smith en Lou Reed en Velvet Underground zijn zelfverklaarde fans. Sommigen noemen hem de ‘Samuel Beckett van de jazz’.

In 2007 gaf hij nog een weergaloos concert op Jazz Middelheim. Daar zei hij: “If you follow the sound, we’ll be all in the same room.” Wat toen ook gebeurde.