Kaboom
Gregg Araki - in een vroeger leven (The Doom Generation, Nowhere...) nog de opkomende filmgoeroe van een nihilistische, verloren generatie - had volgens ons fameus de kolder in de kop toen hij Kaboom schreef en inblikte. Ofwel dat, ofwel neemt hij zijn eigen filmmakerij niet langer serieus, en dat zou jammer zijn.
Kaboom raakt namelijk kant noch wal. De liefhebbers - en die bestaan, want wij zagen de film in het gezelschap van een kudde enthousiaste filmstudenten - zullen beweren dat we niet hebben begrepen dat Araki deze keer opzettelijk met verschillende genres goochelt, met een sexy en komisch resultaat. Wij gaan daar niet mee akkoord. Wij zijn eerder van mening dat Araki van geen hout pijlen wist te maken en z'n film, die nochtans veelbelovend begint als een soort biseksuele karakterstudie van Amerikaanse uniefstudenten, schouderophalend laat ontsporen tot een groteske klucht met een ridicule samenzweringsplot. Grappig? Aan de toog recht tegenover de bioscoop zijn vast minder geforceerde en geestiger oneliners te horen dan in dit gedrocht. Sexy? Ach, Araki wil graag zijn imago van durver blijven cultiveren, maar eigenlijk is hij, terwijl de tijdsgeest hem heeft ingehaald, gewoon braafjes geworden: in de gemiddelde romantische komedie zitten vandaag gewaagder seksscènes dan in Kaboom. Nee, deze film heeft niets voor ons gedaan, en hoewel we in 2004 nog onder de indruk waren van Mysterious Skin, schrappen we Gregg Araki bij deze definitief uit ons lijstje te volgen regisseurs.
(HDP)
bekijk de trailer