De ogen in de muur

Onlangs raakten we in een discussie verzeild over de Franse cultuur. De Franse film? Op een paar uitzonderingen na is die totaal niet te pruimen: pedant, pretentieus, vol oeverloos gezwets en bijna steeds vreselijk ergerlijk geacteerd. De Franse literatuur dan? Yeah right, geef onze zuiderburen een ongelimiteerd aantal witte pagina's om vol te lullen en je kweekt gegarandeerd een hardnekkige migraine. "Hoe komt het dan," was uiteindelijk de samenvattende vraag, "hoe komt het dan dat in Frankrijk zoveel goede strips worden gemaakt?"

Geef toe, Brussel mag dan wel de bakermat zijn geweest van het Europese beeldverhaal, maar het zwaartepunt van creativiteit en vernieuwing ligt al meer dan een kwarteeuw in Parijs. Enfin, we raakten er niet uit. Een mogelijke conclusie zou kunnen zijn dat je in strips sowieso minder plaats hebt om eindeloos te lullen, en dat het medium op zich dus een soort natuurlijke indijking van de Franse breedvoerigheid vormt? Misschien… Of misschien ook niet, want dat je ook in strips kan zwetsen à la française bewijst De ogen in de muur, een album van Baudoin en Wagner dat in kunstminnender middens als een meesterwerk werd onthaald, maar dat wij - als we heel eerlijk zijn - ongelooflijk boring vinden.

 

Baudoin is een bekende naam in het alternatieve stripcircuit, maar wie is Céline Wagner? 't Is een jonge tekenares die stage kwam lopen bij Baudoin, ze poseerde zonder kleren, van het een kwam het ander en het resultaat van die amoureuze stage-relatie vond het tweetal blijkbaar interessant genoeg voor een stripalbum. Nou, mooi niet. De ogen in de muur is een weliswaar grafisch bloedmooie, maar verder compleet oninteressante strip. De personages drukken zich louter uit in wollige oneliners-met-diepgang (één voorbeeldje maar, we slaan lukraak het boek open: "Het is prachtig onder water. Maar als je er blijft, ga je dood en ik wil blijven leven. Dus moet ik de schoonheid achterlaten." Beuaark, het lijkt wel Stefaan De Clerck) en de uitgesponnen relatie schilder-model zal misschien Sint Lucas-studenten interesseren, maar ons laat het koud als pap.

 

'Vrije Vlucht' is een collectie waarmee uitgeverij Dupuis haar artistieke nek uitsteekt. Dat heeft al prachtige resultaten opgeleverd. Dat het ooit een keer mis moest lopen was onvermijdelijk. Dat geeft ook niet. Vrije Vlucht durft tenminste. En wie een heel mooi prentenboek wil, zal aan De ogen in de muur niet bedrogen uitkomen. Zolang je maar niet begint te lezen. En daar dienen strips in de eerste plaats toch voor?

 

(HDP)