Dagboek van een eerstejaars: Het einde
Het einde naderde. Binnen enkele dagen zou ik me weer eens met mijn hele hebben en houden richting het thuisfront begeven. Alvorens vooruit te blikken op die zenuwslopende periode, kijk ik met veel plezier eens terug naar het afgelopen academiejaar. Te veel op om te noemen maar toch even in een notendop. Als Gents groentje maakte ik met een bang hart de ongewone keuze naar Leuven te trekken en daar rechten te studeren. Ik lustte het plaatselijk gebrouwen gerstenat niet, kende er niemand en sprak het taaltje niet. Het was een heuse sprong in het onbekende en was het niet zonder die enkele reddingsboeien geweest, dobberde ik waarschijnlijk nog steeds rond.
Ik werd het eerste weekend (letterlijk) opgevangen door de mensen van het VRG, legde er een geweldige vriendenbasis en leerde er mijn bierdegout te overwinnen. Ik volgde mijn eerste hoorcollege, dronk mijn eerste pint ad fundum tijdens een cantus en ging voor het eerst uit zonder ouderlijk gezeur vooraf. Dag na dag groeide niet alleen mijn aantal Facebookvrienden maar ook mijn liefde voor het Leuvense (nacht)leven. Samen met andere “dommeriken” liet ik me publiekelijk vernederen tijdens mijn studentendoop, ging ik dronken op zoek naar een vettige hap en viel ik elke nachtwinkel binnen op zoek naar alcohol. Aan dat leven als een God in Leuven kwam dan ook een einde toen ik educatief ontmaagd werd en mijn eerste examens aan de universiteit aflegde. Ik kwam er zonder kleerscheuren van af en genoot des te meer van het tweede semester.
Ik liep niet meer verdwaald, combineerde borsten, bier en boeken uitstekend en zou mijn toekomstige (klein)kinderen tientallen geweldige studentenverhalen kunnen vertellen. Toegeven, het voelde steeds meer en meer als thuiskomen, die zondagen aan het station. Feestweek, kiesweek of streefweek, ik heb ze allemaal overwonnen maar aan alle mooie liedjes komt een einde.
Sommige onder jullie lezers droegen ongetwijfeld bij in deze geweldige verhalen waarvoor dank. Zoals het een goede journalist betaamt, is niets gelogen en weinig overdreven. Ik weiger droogjes mijn naam mee te delen maar loof wel enkele frisse Stella’s als beloning uit voor de eerste die me in levende lijve aanspreekt als schrijver van Guido’s eerste ‘Dagboek van een eerstejaars’.