Elbow: Cast of thousands

Voor de groepsnaam hoef je het niet te doen. Tennis-, muis- of andere elleboog, we kunnen ons pakkender groepsnamen voorstellen. Gelukkig is er meer, want Elbow is een clubje serieuze muziekwerkers met grootsheid in elke zin in hun ribbenkast. Grote ideeën qua aanpak, originaliteit en meteen ook muziek.
Elle en Bo, de twee figuurtjes op de cover, sierden reuzengroot de rand van een Engelse autobaan en zagen er blijkbaar zo bevreemdend uit dat er al vlug meldingen van aliens kwamen, zo hoorden wij voor het eerst van Elbow. Ze konden meteen - al waren het dan waarschijnlijk pientere promobaasjes die dit op touw hadden gezet - op onze sympathie rekenen. Cast of thousands is pas hun tweede plaat.

Na hun debuut Asleep in the back, dat Elbows doemdonkere huistint vastlegde, is Cast of thousands iets luchtiger. Zelf zeggen ze: "Op de eerste plaat was er in geen enkele song sprake van love, bij deze is er een song waar maar liefst veertig keer love wordt gezongen". Frontman en zanger Garvey heeft echter nul van zijn innemende woordgebruik of zijn weemoedige stem moeten prijsgeven. Hij schrijft die gekartelde woorden en donkere zinnetjes even fijn, met dit keer her en der een zonnetje en meer warmte. "All the fallen angels roostin in this place count back the weeks on worried fingers virgin mother whatserface". Elbow staat er keihard, salueert uptempo aan een New-Orleans bluesmeester in ‘Snooks’; ‘I’ve got your number doet een beetje denken aan Jimi Hendrix met een heerlijk ruig orgel, en in elk ander nummer zitten flinters van levenservaring, liefdes, reizen, ontgoochelingen… ‘Ribcage’ is Guy Garvey met een microfoontje aan zijn keel, stembanden, voor zijn woorden over de tong rollen, vreemd klinkend en mooi als je heel goed luistert. In ‘Grace under pressure’, zonder twijfel indrukwekkend, zingt het voltallige publiek van het Glastonbury-festival mee, Cast of thousands dus, en geeft het misschien naïeve ‘We still believe in love so fuck you’ toch een heel goed gevoel mee.

Elbow ging een stevig stuk weg om te komen tot wat hun tweede plaat is. Af en toe met de kop tegen de muur de klauwen in elkanders vel, ambetante platenmaatschappijen, de inspiratie in elkaars onbegrip verloren. Maar voor Guy Garvey "songwriting isn’t coalmining" en Cast of thousands is het van klompje kool op weg naar ruw diamantje.

(LAD)