Korneel Deblock doet aan SKELETON
Snel is hij wel, Korneel Deblock, want de 20-jarige Waregemnaar behoorde in zijn tienerjaren tot de vijf besten bij hordenloop- en sprintnummers, maar door opeenvolgende blessures gaf hij er op zijn negentiende de brui aan. Na enkele maanden zonder sport liep hij de muren op en besloot toch te werken aan een terugkeer. Het was in die periode dat een lid van het Belgische bobsleeteam Korneel contacteerde, en na een paar geslaagde tests had hij zijn plaats in de slee veroverd. Klein, vinnig en snel zijnde maakte hij dit jaar de overstap naar skeleton, een gelijkaardige sport, met dat verschil dat je er alleen voor staat. Momenteel combineert Korneel atletiek en skeleton met studies lichamelijke opvoeding, maar voor GUIDO maakte hij graag een gaatje en dus stapte deze reporter met een heet kersenpitkussen naar de coole Korneel.
GUIDO: Jouw verhaal doet me denken aan de film Cool Runnings. Ken je die?
Korneel: Ja, daarbij probeert een Jamaicaans bobsleeteam de Olympische Winterspelen te bereiken. Ik ben inderdaad ook wel een beetje een buitenstaander bij skeleton, aangezien deze sport hier nauwelijks te beoefenen valt. Ik ben klaargestoomd in Salt Lake City, in het Amerikaanse Utah. Een intensieve cursus van zeven dagen was dat, en nadien heb ik onmiddellijk deelgenomen aan mijn eerste wedstrijd. Vooral mijn startsnelheid was goed, dat heb ik aan mijn sprinttrainingen te danken. Eens je op de slee ligt, raas je met een snelheid van 120 kilometer per uur naar beneden, hoofd eerst. Kicken is dat! Je moet er wel je hoofd bijhouden, want het sturen, dat met je schouders en voeten gebeurt, is precisiewerk. Het gaat niet over enkele centimeters, maar over enkele millimeters. Je mag bovendien niet te veel kracht of rotatie gebruiken, anders ga je slippen en mag je fluiten naar een goed resultaat. En als je geen geluk hebt, kan je nog crashen ook.
GUIDO: Zo kan je je lelijk pijn doen, veronderstel ik.
Korneel: Het is een risicosport. Met de bobslee maakte ik zestien crashes, maar kwam telkens weg met wat koppijn, blauwe plekken en brand- en snijwonden. Bij het skeleton heb ik nog maar één crash achter de rug, maar die was toch vrij beangstigend. Ik maakte een fout in een bocht en botste keihard met mijn hoofd tegen de rand van de ‘tunnel’, waardoor ik bewusteloos over de finish vlamde. De verzorgers ter plaatste waren wel even in paniek, maar gelukkig kwam ik snel bij. Aan dat ongeval hield ik een lichte hersenschudding en een paarse schouder over. Ik heb toch een paar keer geslikt voor ik opnieuw op een slee kroop, maar zoiets kan je best niet te lang uitstellen, anders lukt het je niet meer.
GUIDO: Hoe vaak neem je deel aan wedstrijden?
Korneel: Er zijn drie circuits: de Europabeker, de Americans Cup en de World Cup. Die bestaan normaal uit vijf manches, die worden afgesloten met het WK of de Olympische Spelen. Eén wedstrijd bestaat uit een viertal oefenafdalingen en daarna één wedstrijdafdaling, waarna de twintig beste deelnemers nog een tweede keer mogen. Het plan is opnieuw enkele skeletonscholen te volgen om mijn niveau op te krikken en intussen meedraaien in het circuit om me zo te plaatsen voor het WK bij de junioren in 2012. Uiteraard is het zoals bij iedere atleet ook mijn droom om op de Olympische Spelen te geraken. Sportief gezien ziet het er in elk geval goed uit, maar helaas ben ik volledig afhankelijk van sponsors die het zien zitten mijn droom en ambities financieel te ondersteunen. Skeleton is een heel dure sport, de Formule 1 van het ijs, en daar komt nog van alles bij. Verblijfplaatsen, eten en drinken, transport, noem maar op. Verdienen doe ik er niet aan hoor, ’t is puur voor de sport.
(SVR)