De schrik van het Katelijneplein: “Ze breekt je hart, ze breekt je benen.”
Vorige week ging ik op café met een vriendin die nog maar pas in Brussel woont. We hebben de laatste maanden al een paar keer afgesproken, maar elke keer komt de vraag terug. “Ben je niet bang, ’s avonds alleen in Brussel?” Zelfverzekerd schudde ik mijn hoofd. Ze keek alsof er iets mis is met mij. Brussel is groot, eng en gevaarlijk. Zeker wanneer je als meisje ’s avonds alleen over straat loopt, dan moét je schrik hebben. Maar ik niet.
Misschien komt het door mijn geweldige en alles overheersende badassness. Ik ben waarschijnlijk het toonvoorbeeld van hashtag whitegirlproblems, maar als ik De Jeugd draai, word ik Queen Bitch. Dan ben ik de zwarte negerin met gouden kettingen, opzichtige schmink en een sigaret in haar mond die de buurt doet bibberen door enkel haar rechterwenkbrauw te heffen. Ik ben de Schrik van het Katelijneplein – ik breek je hart, ik breek je benen.
Diezelfde avond wandelde ik haar van centrum Brussel naar huis richting Marollen en terug. Een wandeling van drie kwartier, het andere gezelschap verklaarde me getikt. Maar het is allemaal een kwestie van attitude. Geen kort rokje maar een badass broek. Geen hakken maar stoere sneakers. Geen bling bling, maar een donkere jas en hopen stoere praat in mijn hoofd. Ik kom de hele tent bakken, slet. We raakten zonder problemen op haar bestemming en ik vertrok zonder problemen terug richting die van mij. Nog vijfentwintig minuten.
Een paar dagen eerder liep ik rond in Leuven, vijf uur in de namiddag. Geen half uur van de trein en al twee keer aangesproken. Bonjour mademoiselle. Au français, in Leuven? Ik was in shock. In de stad waar ik al tweeëneenhalf jaar woon, die berucht is voor haar mondige laatavondpassanten heb ik –hout vasthouden- nog nooit problemen gehad. Een half uur in mijn hometown en het is van dat. Go figure.
Van de Marollen terug naar het centrum. Het begon lichtjes te regenen, maar ik stapte stoer door. Niemand op straat, geen probleem. Ik ben de Schrik van het Katelijneplein – ik breek je hart, ik breek je benen. Plots leek het alsof iemand mijn naam riep. ‘Evelien’, midden in de Marollen? Yeah right. Ik draai mijn hoofd en kijk recht in de ogen van een kaalgeschoren veertiger. Mannelijk.
Mijn ogen sloegen neer en ik stapte door. Een opmerkelijk hoger tempo dan voorheen. Ik stak De Jeugd in mijn oren en kalmeerde. Tegen de tijd dat ik de Anspachlaan bereikte, herwon ik mijn badassness. Op een smal stuk kruiste ik iemand -onschadelijk omwille van zijn 1m40- en terwijl voelde ik zijn hand op mijn knie. Daarna had hij mijn knie niet meer in de hand maar op een plek waar hij die liever niet had en vervolgens lag hij neer op de grond. In mijn hoofd, want lichamelijk was ik al naar de overkant van de straat gesneld.
Vanbinnen bibber ik. Soms. Maar vooral wanneer De Jeugd er niet is. In de hoop dat hun gespeculeerde split slechts slechte speculaties zijn. En anders heb ik die vorige cd’s nog om mijn badassness te triggeren. Vuistje.
(ED)