[Hitch]: Monolith

Het Leiewater in en rond Kortrijk is of magisch gezond of met een fantastisch gevoel voor muziek vervuild. Het wordt steeds duidelijker dat de jonge mensen van K-town een sterke neus hebben voor het muzikale, het Leiewater stinkt het klankenzintuiglijke in gang of het leidingwater is pittig aangescherpt met muzikaal heldere drupjes kwaliteitsinstinct.

Goose, Ozark Henry, Kowlier en ’t Hof dicht in de buurt en veel sluimerend vers geweld, Hitch is er het beste voorbeeld van.

Een halfuur er vlammend tegenaan wordt het op Monolith. Op de editie van Dour 2002, vorige zomer, pootte dit trio een sterke set neer en speelden ze de zich bijvullende zaal overtuigend door de oren. Monolith klist op een miniem haartje na dat weidegevoel en is enkel properder omdat het de Zagrebse studio uitkomt. Waar is de tijd dat rock nog rock was, vragen ze? Bij deze brengen ze rock, emocore, hardcore, noise, voor de derde keer.

Soms hoor je Karate, Fugazi, de vroegste van Sonic Youth, flinters Jane’s Addiction maar eigenlijk vooral Hitch. Hitch die zuinig omspringt met tekst en zanger Mich loslaten als ze het krachtig achten en wat te zeggen hebben. Omringd door een driftige, en op het podium zalig bekkentrekkende drummer Olivier, de kloeke bass van Paul en Mich’s eigen krachtige gitaarwerk. Dat is ook de hoofdlijn, kracht die in muziek op je afkomt. Kracht die daarom niet stoer, macho of stoeferig is, maar meer ingehouden klinkt. Een klank die met nog scherpere tanden uit de hoek kan komen, die nog steviger op je kop kan gaan zitten maar dat net niet doet. De muziekpassie druipt eraf als ze op de planken staan en in elke song hoor je heel leuke vondsten. De begin-drumriff in ‘A minor mistake’ en later de te gekke klanken van de e-bow, een soort handsynthesizer die de klank van de gitaar tot haast strijker en koper- of houtblazer na-aapt en ook de rustpunten met kleine uitbarstingen kort nadien. De zinderingen in ‘Tongues’, het gekeelde Thurston Moore gevoel van "...time to make a difference..." in ‘Cause and effect’ of de instrumentale rush op zijn Queens of the Stone Age van ‘Code of three’. ‘A minor mistake’ is een goede voorbeeldsong van Hitch-ingrediënten, rijk aan ideeën, vol van muziek, doordrenkt met passie en toewijding en aangenaam origineel, nooit gewrongen. Vol van correcte fouten en rock zonder toegevingen.

Een album dat er al even was, maar ongetwijfeld de moeite loont. Even www.delboyrecords.net raadplegen en je hebt 'm. Kortrijk, nog maar eens, op zijn best en muzikaal verslavend. Hitch a track en blijf lekker zitten tot aan het gaatje.

(LAD)