Een kijk op de Brusselse campus: Social Mediatiquette
“Nee, nee, ja! Ma klopt er dan toch op! Waarom wint gij toch altijd? Ma nu nie meer ze, IK MAAK U KAPOT, TRUT!” “Och jong, ge zijt zelf een trut!”, dé dooddoener van formaat en het enige dat ik er tegenin kon brengen.
Om eerlijk te zijn, ik was een beetje geschrokken. We gingen er allebei nogal hard in op en we waren al een hele tijd aan het roepen en schreeuwen, maar ik had hem nog nooit horen schelden op mij. Het was niet zo bedoeld, natuurlijk niet, maar het kwam er wél zo uit. Eigenlijk was het allemaal maar opgezet spel. Enkele weken geleden speelden mijn gaybestfriend en ik Mortal Kombat, twee uur aan één stuk door. Omdat een vriend onze agressieve alter ego’s wou fotograferen.
Vorige week was er de tentoonstelling van die fantastische foto’s. Omdat wij zo narcistisch zijn als die ene jongeman uit een ver verleden die verliefd werd op zijn beeltenis op het water, vonden we het niet meer dan logisch dat wij daar aanwezig zouden zijn. Heel die avond werd één groot sociaal experiment. Zien en gezien worden, eye flirting en hoe knoop ik in hemelsnaam een gesprek aan met een vreemde? Ik heb mijn gaybestfriend zijn ding maar laten doen en met mijn mond vol tanden toegekeken. Ongegeneerd. Heerlijk.
Even later zaten we aan het terras de sociale som van de avond op te maken. Zijn gsm ging af, nog even afspreken voor zo meteen. Geen probleem, zei ik, doe maar. “Weet je wat heel irritant is? Mensen die constant met hun gsm bezig zijn als je met ze aan het praten bent.” Ik kon het alleen maar beamen. We raakten terug aan de praat over onze sociale avond en net op het moment dat ik een hele uiteenzetting begon, ging zijn gsm weer. Hij klapte hem open en nam meteen de tijd om te antwoorden. Ik stopte abrupt met praten en het was vijftien seconden muisstil. Ik trok mijn wenkbrauw op en hij schoot in de lach. Hij wist precies wat ik bedoelde.
Eigenlijk zou er zoiets als een sociale media etiquette moeten komen. Niet alleen voor bellen en sms’en, maar ook voor al die mensen die op café constant hun mails, Twitter en Facebook blijven checken. Het geluidje van je gsm is niet gegaan, niemand heeft je gemist. Maar misschien heb je het niet gehoord?
Hand in mijn 75B, ik kijk ook regelmatig op mijn gsm. Meestal gewoon als bezigheid. Soms is het zelfs zo erg dat ik die hoor afgaan zonder dat het effectief zo is. Zo ver is het al gekomen. Maar hoe doe je dat eigenlijk, in tastbare sociale situaties omgaan met die virtuele sociale wereld die ook blijft doordraaien? Mijn gaybestfriend heeft de oplossing, hij gaat die social mediatiquette opstellen.
En als hij zijn eigen advies opvolgt, zal hij mij in het vervolg hopelijk niet meer negeren wanneer ik een uitleg doe.
De trut.
(ED)