Een kijk op de Brusselse campus: “I will always…”

“… love you.” Dat had je gedacht, want Houston, we have a problem. Ik Whitney meer juist hoe de rest van het lied ging, maar dat ene zinnetje met die verschrikkelijk hoge noten is al genoeg om mijn trommelvliezen te doen verschrompelen.

 

Na zo’n week als deze zou je gewoon helemaal kunnen verschrompelen. Overal krijg je het om je hart geslagen. Valentijnsdiner hier. Rozen daar. Love hotels aan verminderde prijs. Single? Geen probleem! De grote happy singlestafel vindt u links, daar, vanachter in de hoek. Verdoken. Waar niemand u ziet.

 

Waarom gaat iedereen daar zo in mee? Wat is daar zo fantastisch aan? Ik vraag me oprecht af waarom iemand de persoon die hij of zij graag ziet dat absoluut –verrassing, oh verrassing- wil tonen op dezelfde dag als de rest van de wereld. “Verrassing!” – “Ja, schatje, nou! Dat had je echt niet moeten doen!” Maar oh wee als schatje het dan niet had gedaan.

 

Ik ken een koppel dat elkaar elk jaar op 14 februari uitscheldt voor het vuil van de straat. Gewoon, als statement. “Gij vuilen idioot. Ge zijt echt lelijk als de nacht.” – “Euh? Is er een probleem” – “Checkt den datum, onnozelaar.” – “Betweter!” Daar sta je dan mooi hé, vercommercialiseerde samenleving. Weg romantiek, weg liefde, weg rode rozen en wijn. Die houden ze wel voor een andere datum. Verrassing!

 

Het is zo schattig, schatje. Obama die met zijn Michèle romantisch uit eten gaat en tips geeft: “Denk groots, mannen”. Kate Middleton die een achtjarige promoveert tot Haar Valentijn. Adèle die een stop op haar carrière zet for love’s sake. Al bleek dat later wat overroepen. Zoals alles eigenlijk.

 

Maar wie er niet genoeg van kan krijgen, kan op 18 februari altijd naar Iran en al die hartelijke en oprechte liefde opnieuw beleven. Wauw, stel je voor, twee keer Valentijn in dezelfde week.

 

(Ed)