Het Zesde Metaal: Ploegsteert
‘Ier bie oes’ is een fantastische song. Een loepzuivere, melancholisch diepeerlijke, heerlijk dichterlijke, donker aangrijpende ontleding van de West-Vlaamse psyche, de Vlaming van Kortrijk tot aan de zee. Ieder huis zijn kruis, elk in zijn kot, iedere familie zijn zotten en tragedies en vooral: vertel het niet verder. Wannes Cappelle heeft gezweet op zijn tweede platenkind en dat hoor je. De verhalen komen van diep, uit eigen hart, voor mensen naar wie hij opkijkt, voor zijn dierbaren. Over de broederband, over de tragiek van de wielrenner, vaderschap, spijt en berouw, verlies, de twijfel, vragen, schuldgevoel van had ik mocht ik dit of dat… de liefde, de liefde, de liefde. Klinkend als het vallen van de avond tot soms de diepte van de nacht. Altijd kwetsbaarheid en melancholie in de fluwelen stem en West-Vlaamse tong van Wannes, teksten die je meevoelend doen lachen, manieren van zeggen en zingen die je luider doen lachen om de mooie vondst, de herkenning. De kloeke maar lieve cello van Frans Grapperhaus, de blue piano van Tom Pintens en het mooie deken van de krachtige bescheidenheid over het hele muzikale van Het Zesde Metaal. Wannes is een grote meneer die je doet verstillen tijdens het luisteren, vaak luisteren met droefenis tussen de ogen, wegdwalen in je gedachten. Er zijn er maar weinig die dat kunnen. Indrukwekkend.
(LD)