School of Seven Bells: Ghostory
Huiswerk: graaf je in in de klank van de jaren negentig. Claim de cd’s van je veel oudere zus of broer en ga mee twintig jaar terug naar een tijd toen er óók heel goeie platen werden gemaakt die niet van Nirvana, Pearl Jam of Get Ready waren. Over het kanaal wisten ze heel goed hoe anders te klinken. Van Schotland naar Manchester, Northwich tot Oxford. Cocteau Twins en Lush, The Charlatans of Ride, Depeche Mode. Stuk voor stuk bands die fantastische muziek maken. En natuurlijk zijn ze dat in New York niet vergeten. School of Seven Bells klinkt met zijn derde Ghostory vaak heel hard terug naar toen, op de manier van nu. Geen oude wijn in nieuwe zakken, dat niet. Of zoals Florence & The Machine kunnen klinken mochten de tonnen bombast minder als ballast wegen. Afsluiter ‘When you sing’ glijdt na een zwevende intro moeiteloos in de drum- en snaarpatronen van Manchester-iconen The Charlatans of The Stone Roses: heerlijk. Daar nog de fluwelen stem van Alejandra Deheza bij en je hebt een betoverende, stuwende song die moeiteloos twintig jaar overbrugt. Dat Ride nooit gedacht heeft om Liz Fraser (Cocteau Twins) met hen te laten meezingen, dit was het geweest. ‘Low times’ klinkt dan bijna als een verloren guest-b-kantje van Depeche Mode, hakkende synth, verloren gitaar, Alejandra die alles één maakt. Dit zijn de perfecte voorlopers van de onvermijdelijke 90’s-recycle. Aangename, heldere plaat.
(LD)