Dagboek van een Leuvense student: Strakke kont
Bloedserieus had weer haar tenten opgeslagen in Leuven en zoals hopelijk vele andere studenten, verrichte ik mijn jaarlijkse goede daad. Ik hoefde de resultaten van het bloedonderzoek echter niet af te wachten. Een blik in de spiegel volstond om te beseffen dat mijn lichaam heel wat geleden had onder het vele bier, vetrijke voedsel en de minimale hoeveelheid aan beweging. Er was veel werk aan de winkel, maar tegen deze zomer wou ik er toch terug presentabel uitzien. Een trendy sportoutfit, een abonnement op de universitaire fitness en een persoonlijke coach. Ik vatte de koe stevig bij de horens.
Nog verzonken in een diepe slaap, werd ik gewekt door een hels lawaai. Op het schermpje van mijn wekker prijkte slechts een digitale acht maar de snooze-knop was geen optie. Ik had een afspraak met Frankie, een stevig gebouwde fitnesstrainer, die me de kneepjes van het vak ging leren. Mijn eerste kennismaking met de verschillende marteltuigen leverde hoogstwaarschijnlijk voor omstanders hilarische taferelen op. Gewichten werden versleurd, liters vocht werden uitgezweet en kilometers werden in een ijltempo afgelegd. Mijn moraal stond op een laag pitje, maar dankzij de knappe jongedame met strakke kont aan de overkant vond ik toch dat laatste restje energie in mijn lichaam. De spierpijn de volgende dag overtrof werkelijk alles. Om water te drinken uit een fles had ik beide armen nodig, de trap afdalen was een nachtmerrie voor elke spier in lichaam en zelfs ademen was niet meer pijnloos. Alsof dat nog niet genoeg was, werd met vijf maaltijden per dag en immense hoeveelheden plattekaas, tonijn en kip mijn dagelijkse eetpatroon grondig omgedraaid.
De illusie van een goddelijk lichaam in één, twee, drie werd al snel doorprikt. Het zou volgens Frankie maanden duren alvorens ik enig wat resultaat zou zien. Misschien moest ik de zomer dan toch maar ingaan met een sixpack in de hand in plaats van op de buik.