Dagboek van een Leuvense student: Spring eens wat meer binnen!
Omdat ik wegens ziekte afgelopen week, gekluisterd aan mijn bed, in sociaal isolement verkeerde, laat ik deze week eens iemand anders aan het woord. Jacky, het woord is aan u.
De anonieme schrijver van dit dagboek, laten we hem Donald noemen, is een van mijn beste vrienden. Ik ontmoette hem bij het begin van het academiejaar als eerstejaars op een van de eerste feestjes op de Oude Markt. Plots viel het woord verjaardag en wat bleek? We verjaren allebei op dezelfde dag. Je moet weten beste mensen, ik geloof niet in het toeval. Sindsdien zijn we onafscheidelijk. Zoals Ben & Jerry, maar dan Donald & Jacky.
Het wonder was geschied. En waar onze boeken geen affectie boden, vulden we dat aan met feestjes te zot voor woorden. Reeds twee jaar studeren we samen dezelfde richting, en gaan we (min of meer) samen naar de les. Maar het allermooiste aan onze vriendschap vind ik, is het feit dat mijn deur altijd voor Donald zal openstaan, en die van hem voor mij. Ik mag nog het zwaarste vak aan het onderlijnen zijn, net uit de douche komen of juist bezoek hebben van een ‘hottie’. Als hij niet verstaat dat Donald en ik BFF zijn, is hij een ‘nottie’. Je mag nog 800 vrienden hebben op Facebook, als je er niet één hebt waar je te allen tijde kan binnenspringen, heb je naar mijn gedacht geen enkele vriend. Bij ons thuis in het weekend kan het aan tafel al eens gaan over de studententijd van ons mama. Wat ik er dan vanuit afleid is dat er niet veel veranderd is in al die jaren, de professoren zijn nog altijd even boeiend en de pinten nog altijd even fris. Maar als er dan toch iets is wat de studenten vandaag niet vaak doen, is het bij elkaar binnen springen. We zijn voortdurend aan het sms’en maar we praten niet meer face to face.
Vandaar deze oproep van mij om meer bij elkaar binnen te springen! Want door de afgezwakte definitie van het woord ‘vriend’ gaan we de echte vriendschappen nog meer waarderen. Bedankt Donald, bedankt dat je af en toe binnen springt.