Nitin Sawhney: Human

De vorige, ongelooflijke plaat Prophesy van Sawhney was een wereldreis, een spirituele ervaring in een rijk muziekpalet. De Londenaar van Indische origine reisde de hele wereld af naar klank, geluid, muziek. Met Human blijft hij dichter bij huis en zingt hij in eigen boezem, even verrijkend.
Bij momenten is dat rootsgetrouw glimmend Indisch, met de fluwelen stem van Davinder Vikhyat Singh en dame Reena Bhardwaj. Toegegeven, we verstaan er geen woord van, maar ’t klinkt toch zo goed. In het gefluisterde ‘Fragile wind’ is Tina Grace rillingwekkend boven de gitaar die Sawhney zelf bespeelt en zo zingt ze ook ‘Say hello’ adembenemend. Sawhney heeft een arsenaal aan sterke onbekende stemmen die hij telkens perfect aankleedt en binnen de ideale, intieme muzikale context plaatst. Zijn muziek is de optelsom van een rijkdom aan invloeden en een felgekleurde muziekvriendenkring. Human is, hoewel dat eerst niet zo lijkt, evenveel een plaat in één stuk als Prophesy dat was. Al gauw hoor je hoe alles in elkaar klikt, van de onstuimige zomerte in ‘Eastern eyes’, tot de passie van flamenco, stadse beats en de steeds serene Indische schakeringen. Tegelijk liggen de hints over Sawhney zelf voor het rapen en krijg je via zijn muziek ook zijn leven, zijn Indische afkomst, zijn racistische Engeland, de hoop op culturen hand in hand, en zijn liefde voor Londen. Want Human is zijn soundtrack bij die wriemelende, bruisende grootstad.

(LAD)