Een kijk op de Brusselse campus: uitstel zonder afstel
“Zie ons hier nu zitten.” Hij kwam naast mij zitten. Ik keek hem vragend aan. “Awel ja, ik moet nog mijn opnames maken voor mijn cultuurprogramma, ik heb volgende week twee examens op één dag, ik moet mijn podcast nog afwerken, ik…” De angst in zijn stem nam toe terwijl de opsomming vorderde. “Ik ben gisteren van terras naar café naar terras verhuisd. En nu, nu zitten we hier weer. Alsof ik niets beters te doen heb.”
Ik kon het hem moeilijk kwalijk nemen. Het is zo’n herkenbaar fenomeen. Procrastinatie. Hij had het er nog wat moeilijk mee, maar dat is normaal, in het tweede jaar probeer je je er nog tegen te verzetten. Dan geloof je nog dat het anders kan. “Ik heb die podcast op twee dagen gemaakt, we wisten het al van oktober en ik had dat verdorie meer op mijn gemak kunnen doen, maar nee”, viel een klasgenoot hem bij. Ze hadden allemaal samen op café gezeten en van de zon genoten, de afgelopen dagen.
Ik vertelde hem dat het allemaal geen kwaad kon, zo hoort het te gaan. Of althans, toch bij ons. Ik weet dat het niet anders meer kan, na vier jaar ben je compleet geïndoctrineerd in de Leer van het Uitstelgedrag. Soms lijkt het alsof het één van de voorwaarden is om aan het Rits te mogen beginnen, vatbaar zijn voor extreem uitstelgedrag. Nu hebben we alle tijd van de wereld. Volgende week doen zij nachtjes door en over twee weken zal ik twijfelen tussen eerste en tweede zit. Ik weet al dat het niet anders kan. Maar ondertussen verlies ik geen energie meer door me er druk in te maken. Want het kan niet anders.
Bij het minste dat er iets te doen is, stelt er wel iemand de vraag: “Is er al een hashtag voor?” En jazeker, ook dit fenomeen heeft een hashtag: #ritsstyle.
(Ed)