Dirty Pretty Things
"Ik heb jullie nog nooit gezien," zegt een louche organenhandelaar tegen Okwe, een Nigeriaanse illegaal in Londen. "Wij zijn de mensen die je nooit ziet," antwoordt Okwe, die dokter is maar als hotelbediende en taxichauffeur werkt. "Wij maken jullie kamers schoon, ontstoppen jullie toiletten en zuigen jullie lullen af." Het is een kippenvelmoment in
Dirty Pretty Things, de ontluisterende film waarmee Stephen Frears terugkeert naar zijn roots als sociaal bewogen regisseur
.
Dirty Pretty Things daalt af in de onderbuik van Londen, waar hopeloze vluchtelingen proberen te overleven door zonder enige bescherming het vuile werk op te knappen. Sommigen zien hun situatie als zo uitzichtloos dat ze een orgaan verkopen in ruil voor een paspoort. Wanneer Okwe ontdekt dat in het hotel waar hij werkt 's nachts clandestien chirurgische operaties gebeuren, is hij geschokt. Nog geschokter wordt hij wanneer zijn baas te weten komt dat hij arts is, en hem voorstelt om zelf de operaties uit te voeren. En wanneer zijn Turkse vriendinnetje Senay (Audrey Tatou alias Amélie Poulain) overweegt een nier te laten wegnemen om naar New York te kunnen vluchten, moet Okwe kiezen tussen vrijheid en geweten. Een pakkend verhaal, doorleefd geacteerd, dat je een ongemakkelijk gevoel geeft over onze welvaart en aan wie we die eigenlijk te danken hebben.
(JC)