The Matrix: Revolutions

De eerste Matrix was trendsettend. Een yes dus. De tweede had naast coole actiescènes ook een heleboel gebreken. Noem het een maybe. En de finale, Matrix Revolutions? Een grote no-no, als je het ons vraagt!


De eerste veertig minuten van Revolutions gebeurt er helemaal niets, op een oogstrelend maar déja-vu kogelballet na. En met niets bedoelen we dus echt niets hé: wat onbegrijpelijk gezwets over de Treinman, de Merovinger, het Orakel, de Fransman en andere nergens toe leidende metaforen. Mocht er de Matrix-stempel niet op staan, je had de zaal allang verlaten.

En dan barst het los: de machines bereiken Zion, boren zich (letterlijk) een weg doorheen de betonnen koepel en de slag kan beginnen. Ondertussen is Neo op weg naar het aardoppervlak, waar hij de vijand wil uitschakelen in Machine City zelve! Klinkt cool? Vergeet het maar. De oorlog om Zion lijkt wel een combinatie tussen het slechtste uit Robocop, Aliens, Final Fantasy en zowat elke videogame sinds Space Invaders. 't Is één keer leuk om een zwerm mechanische octopussen door het zwerk te zien laveren, maar die beesten blijven dus komen. De mechanische gevechtsunits zijn zo houterig en overdreven dat het lachwekkend wordt. Kortom, er blijft geen spaander geloofwaardigheid meer heel.

Valt er misschien wat meer te beleven aan het aardoppervlak? Hell no! Nadat we met de dood van Trinity zowat de slechtste scène uit de filmgeschiedenis hebben aanschouwd ("It's okay", terwijl er vijf tentakels in haar lijf zitten: bespottelijk!) blijkt Machine City niet meer dan een vormeloze hoop metaal onder donderwolken. Een kijkje in de stad wordt ons niet eens gegund; Neo wordt te woord gestaan door een groot aangezicht met een donderstem. We wreven onze ogen uit. Waren we in de fucking Efteling aanbeland, of hoe zat dat?

De Matrix dan. Please, zeg ons dat er in de Matrix nog wat te genieten valt. Nee dus. Neo mag nog één keer Smith z'n ass whoopen, maar dat gebeurt op zo'n cartooneske manier dat het alweer op de lachspieren werkt: 't lijkt wel een scène uit Roadrunner of een Tex Avery-cartoon. En kan iemand ons eens uitleggen waarom al die honderden Smith-klonen deze keer werkeloos aan de kant blijven staan in plaats van mee te batteren zoals in Reloaded?

Kringspiervernauwend slecht dus, deze Revolutions. Enkel diehard sf-liefhebbers die gepokt en gemazeld zijn door het consumeren van tonnen mangatapes zullen bereid zijn mee te gaan in de onverteerbare portie robobollocks die de Wachowski's hier proberen te verkopen. En dan hebben we het nog niet over het abominabele einde gehad. The Matrix: Revolutions is de teleurstelling van de eeuw.

 (JC)