Finding Nemo
De laaiend enthousiaste reacties op het Filmfestival Gent waren terecht: de onderzeese Disneykomedie Finding Nemo is de absolute perfectie. Nog grappiger dan Toy Story, nog baanbrekender dan Monsters Inc; de digitale droomfabriek van Pixar is een mirakel.
De avonturen van een vis die in de oceaan op zoek gaat naar zijn door duikers meegenomen zoontje zijn niet alleen adembenemend knap in beeld gebracht, maar er zit bovendien geweldig veel pit in zowel het verhaal als de personages. Het duurt geen drie seconden voor je volledig en onvoorwaardelijk opgaat in de sprankelende onderwaterwereld die de computerwizards bij Pixar hebben gecreëerd. Enerzijds is het realisme van hun onderwaterdecors verbluffend, maar ze slagen er bovendien in de vissen en andere onderwaterdieren (en het zijn er nogal wat) allemaal een eigen karakter te geven, met ruimte voor emoties en vooral heel veel pure lol. We hebben ons de tranen gelachen met het trio vegetarische haaien, de "mine?"-meeuwen, de groovy zeeschildpadden, het licht dementerende blauwvisje dat walvistaal probeert te spreken en nog tientallen andere slapstickfratsen. Qua puur Hollywood-entertainment kan je gewoon niets beters verlangen dan deze superieure mix van talent, inspiratie en technisch meesterschap. Finding Nemo zit zo barstensvol schitterende scènes dat je gerust twee keer kan gaan kijken: een keertje in het Engels en een keertje in het Vlaams, waar onder meer Guy Mortier, Marc Uytterhoeven en Rob Vanoudenhoven de stemmen inspreken.
(JC)