Fabriclive. 13: J.Majik

Het is heel simpel. Op vrijdagavond neem je de metro, stapt een paar haltes verder op de line af, doet een stapje en duikt in wat momenteel de hipste club van wereldstad Londen is. Dachten we. Wij zijn een tikkeltje gefrustreerd omdat we een lenteavond lang naar The Fabric op zoek zijn geweest. En omdat we de welbewuste hipste der feestkrochten vonden en niet verder dan de portier kwamen. "Sorry mate, place is packed."

Later die nacht werd het er nog eens goed ingewreven toen een pakje Chicago-Statesianen zwalpend, lallend en met fluitende oren de kamer in het jeugdhotel invielen. The Fabric was ongelooflijk! Vandaag hebben we een schrale troost in de bus gekregen, een rond placebo dat ons even in de sfeer van muzikale avant-garde en nachtelijke gekte dompelt, nummer dertien in de Fabriclive-reeks, een kijkje in wat resident-dj’s en nobele passanten er door de kasten scheuren.

J.Majik vond zoals veel drum&bass-pioniers zijn roots in de donkerte van Carl Craig, de Detroit-techno, flirtte later met hiphop en verloor zijn hart volledig aan jungle, drum&bass. Hij bespeelt de dansvloer van de club sinds The Fabric opende en kan er volop zijn ding doen. En dan zie je meteen dat het d&b-fenomeen geen fenomeen meer is maar muzikaal vastgoed, vooral in Engeland dan, en zoveel meer omvattend dan vroeger. Terwijl wij hier eigenlijk een rechttoe-rechtaan kletsboem keiharde d&b-liedjeslijst verwachtten, is er plaats voor energie, rust, warmte, funk, oldskool en mooie damesstemmen in een uitgekiende volgorde, en een vibe die je van de muziek voelt afgutsen. Alles hangt perfect ineen, van bijtende klassiekers tot de meest zuiderse nieuwe toetsen.

The Fabric dus. Een aanrader als je in Londen belandt, en als je het vindt, en als je binnengeraakt. Wel een leuke plaat. Eens uitzoeken wat de andere twaalf Fabriclives nog verbergen.

(LAD)