Kylie Minogue: Body language

Body language is Miss Minogues vierde album. Dat lijkt gek als je bedenkt dat ze toch al vijftien jaar op de planken staat. Maar het is duidelijk dat afgezien van de sexy imagoswitch die ze in ’94 voorstelde met het sensuele ‘Confide in me’ er een grote aandachtskloof was tussen haar ‘Locomotion’ en ‘Can’t get you out of my head’ uit Fever.
Met Fever stelde Kylie met vlammende ogen haar eisen voor het grootsterrendom, en nu kunnen we haar deuntjes écht niet meer uit ons kopje houden. Ze lanceerde haar eigen oogstrelende lingeriemerk Love Kylie en verkocht zes miljoen platen. Body Language gaat grootstaps verder op de ingeslagen weg. Extreem catchy pop in een electro-kleedje, vol fout klinkende drumpads, retro-blips met zwoel, zoet en zacht als kern. Als een volleerde Bardot anno 2003 siert ze het hoesje, en als een entertainment-grootmeesteres likt ze elke soort popsong warm. De single ‘Slow’ is een sexy danstrack, lijf tegen lijf. ‘Still standing’ is bijna eightieswave met volop gesynth. ‘Secret’ klinkt heel dansbaar tussen Madonna en Basement Jaxx in, terwijl ‘Sweet Music’ bijna Janet Jackson van 80’s Rythm Nation is. Om het af te leren nog ‘Red Blooded woman’ - dat bij Timbaland hiphop ging luisteren - en ‘Chocolate’, dat smeltend in je hoofd en je beddromen kruipt. Body Language is heel retro en heel nieuw, verstrengeld in wat vast de nieuwe popsound van 2004 zal blijken te zijn.

(LAD)