Lefranc 15: El Paradisio

Er spoken existentiële vragen door je hoofd als je een strip als El Paradisio, de nieuwe 'Lefranc', in handen krijgt. Zou er niet beter iemand het lef hebben om een groot auteur, waarvan niemand het belang en de impact onderschat, te zeggen dat-ie fameus over z'n hoogtepunt heen is en er beter mee zou stoppen? Ik bedoel maar: Jacques Martin is inmiddels een krasse tachtiger, is dat geen mooie leeftijd om het wat kalmer aan te gaan doen? Maar nee: in een soort waanzinnige onsterfelijkheidsdrang is de bijna blinde Martin tegen een gigantisch tempo stripscenario's gaan publiceren voor al zijn succesreeksen.

Hij heeft inmiddels letterlijk honderden verhalen klaarliggen, die door een legertje jonge medewerkers in zijn stijl worden uitgetekend. Naar verluidt zou er voor meer dan 10 jaar materiaal in zijn kast liggen.

El Paradisio begint met een vliegtuigcrash in de Andes, waarna Lefranc het Amazonewoud intuimelt, zich assimileert in een indianenstam en meteen een sekte oprolt die zich verrijkt met het uitbuiten van indianen door ze goedkope imitatiekleren te laten fabriceren. Tja, de ingrediënten van het Avontuur met een grote A zijn er dus nog wel, maar de soep deugt niet. Het verhaal sleept zich moeizaam voort, buitelt van de ene onwaarschijnlijkheid in de andere, de monologen van Lefranc zijn niet te pruimen en de kurkdroge humorloosheid gaat snel vervelen. Christophe Simon en Olivier Pacques zijn perfecte imitators van Martins klassieke, ernstige tekenstijl, maar darmee is alles gezegd. Begrijp ons niet verkeerd, wij hebben erg veel respect voor wat Jacques Martin voor het Belgische beeldverhaal heeft betekend, maar met albums als dit gooit hij alleen maar zijn eigen reputatie te grabbel. Jammer.

(HDP)