Tim Christensen: Honeyburst
Singer-songwriters, ze plaveien er de straten mee. De grote drang om grote woorden, grote verhalen, grote songs en gevoelens te uiten en in een liedje te vertalen zit in heel wat jonge goden te jeuken
en het wordt steeds moeilijker om er nog een paar echte te vinden. Wij houden het voorlopig op Waits, Tricky, Kowlier of Ed Harcourt. Mannen die ofwel afgezien hebben (Tricky), geniaal zijn (Tom Waits), iets heel ingewikkelds heel simpel kunnen vertellen (Kowlier), of piano's vernielen tijdens hun concerten en waarvan we nog veel verwachten (Ed Harcourt).
Scandinavische heren, van een snor voorzien en met, o wee, een oprukkend ringbaardje verwachtten we niet echt. Het duurt dan ook tot de vierde song voor we even opkijken, want wat voorafging was nog kleveriger dan de albumtitel doet vermoeden. In 'Jump the gun' zijn Tim's favoriete letters r-o-c-k- eindelijk op hun plaats. Een fijn snerpend gitaartje en een p(l)akkend refreintje boven instrumenten die na drie suffe songs zijn warmgelopen. Tim speelt al sinds zijn zevende gitaar, had zijn eerste bandje op zijn achtste en brak al harten op zijn veertiende, ergens vermoeden we dan live toch wel een bijzonder charismatisch manspersoon. Blijft wel dat er los van Abba en Clawfinger nog maar bitter weinig echt weggeraakt is uit vikingland. 'Whispering at the top of my lungs', wat we trouwens een pienter gevonden titel vinden, is een pijnschreeuwende rockballad die best beklijft maar waar we van de tekst alvast niet omver vallen. 'Right next to the right one' lijkt het ultieme blinkoogjes aan het altaar trouwnummer te zijn waarvan we "so I want you to know that a pretty face can take you places you don't wanna go" wel diep genoeg vinden klinken.
We willen niet zeggen dat we dit vinden sucken, want de twee songs waar we het over hadden zijn goed. Toch hebben we hier de hele tijd zo'n 'dit is niet echt'-gevoel, het is allemaal nogal braaf, proper, makkelijk en zonder al te veel avontuur, verbazing of oprecht wegdromen. Piekfijne sound, perfect neergezette klank- en gevoelsomgeving, maar ons net iets te surrogaat, te onecht. Wij zijn dit, afgezien van 'Jump the gun' en de instrumentendans in 'No easy key' meteen vergeten. Onze favoriete viking blijft Hägar én 'Dancing queen' een klein, klein beetje.
(LAD)