Spider-Man 2
In de wildgroei van comixverfilmingen (nog in de pipeline voor deze zomer:
Hellboy en
Catwoman) steekt
Spider-Man 2 er met kop en schouders bovenuit. Sterker nog: Sam Raimi's meesterlijke sequel is niets minder dan een mijlpaal in het genre.
Als je deze zomer één blockbuster wil gaan bekijken, twijfel dan niet en koop een ticket voor Spider-Man 2. Dit is superieur popcorn-amusement: niet alleen zijn de actiescènes meer dan dubbel zo spectaculair als in de eerste Spider-Man, maar Raimi is er ook in geslaagd zijn personages een diepgang te geven dit in dit soort films meestal onbestaande is. De manier waarop hij Peter Parker laat worstelen met zijn Spider-Man-identiteit is helemaal perfect, en tilt deze megaproductie op tot een niveau dat we sinds The Empire Strikes Back niet meer hebben gezien. Tobey Maguire lijkt wel geboren om in de huid van Parker/Spidey te kruipen, maar hij is niet de enige die geweldig loopt te acteren. Kirsten Dunst en Rosemary Harris zijn nog steeds de échte Mary-Jane en Auntie May, maar kijk eens naar wat de Britse karakteracteur Alfred Molina doet als Dr. Octopus: onderkoeld en toch cool, vol ingehouden tragiek… groots!
En dan de actie… Jongens, jongens, wat ziet deze film er knap uit. Driekwart van de gevechten tussen Spidey en Dock Ock zijn verticaal, wat wil zeggen dat ze plaatshebben op de gevels van de wolkenkrabbers van Manhattan. Het zijn fenomenale en duizelingwekkende scènes, waarin een aan zichzelf twijfelende Spider-Man het opneemt tegen een griezel met robotische tentakels. En na al die verticale actie krijg je een nog spectaculairder toetje, met het ultieme metrogevecht dat gelijkaardige scènes uit andere films doet verbleken. Wie geen kippenvel krijgt wanneer de uitgeputte Spidey na deze adembenemende race door de passagiers letterlijk op handen wordt gedragen, heeft er niets van begrepen: Spider-Man 2 is popcornfilm-perfectie.
(JC)