Mindhunters

Wie van Mindhunters een indringende serial killer thriller had verwacht, zal bedrogen uitkomen. Zeker, dit gaat over profilers, de psychologen die proberen binnen te dringen in de verwrongen geesten van lustdoders, maar dat is niet meer dan een excuus voor een vrolijke variant op Tien Kleine Negertjes.
Alles speelt zich af op een eilandje voor de kust van Noord-Carolina, waar een groep student-profilers op practicumweekend is: ze moeten een fictieve seriemoordenaar proberen te doorgronden voor hij toeslaat. Al gauw blijkt echter dat het niet om een spelletje gaat: één voor één vallen de studenten ten prooi aan de killer. En aangezien er niemand anders op het eiland is, moet die wel één van hen zijn... Onzin dus, maar wel vrij inventief en gelukkig niet al te serieus. De manieren waarop de personages de pijp uit gaan zijn zo vergezocht dat het grappig wordt, wat Mindhunters zeker een uur lang genietbaar houdt. De Finse humor van regisseur Renny Harlin schroeft het overladen script nog net overeind; hij vermengt geinige shock horror met pure whodunit. Ook geestig is dat je zo kan voorspellen wie er eerst aan moet geloven, namelijk de duurste acteurs. De wijze waarop Christian Slater eraan gaat, is vintage materiaal om een hele zaal aan het bulderen te krijgen op een filmfestival voor genrefreaks. Wie echter wel door de mand valt, is LL Cool J, nochtans bepaald geen klein negertje. We hebben tonnen respect voor deze hiphop-pionier, maar als acteur stelt hij geen motherfucker voor.

(JC)