SUPER SIZE ME: een maand lang op fastfood-dieet
De documentairestijl van Michael Moore krijgt navolging, en dat was te verwachten.
Super Size Me, waarin de New Yorkse filmmaker Morgan Spurlock een bom legt onder McDonald's, veroorzaakte in de VS bijna evenveel heisa als Moores
Fahrenheit 9/11
.
Spurlock, geschokt door de epidemie van zwaarlijvigheid in de VS, besloot de proef op de som te nemen. Een maand lang ging hij 's morgens, 's middags en 's avonds eten bij McDonald's. De gevolgen voor zijn gezondheid verbaasden zelfs zijn dokters: hij kwam meer dan tien kilo bij, en uit bloedstalen bleek dat zijn lever erg had afgezien en zijn cholesterol spectaculair was gestegen. Nu ja, dat verwondert ons niet echt, want Spurlock leeft samen met... een veganistische kokkin.
Dit experiment kun je moeilijk eerlijk noemen: Spurlock begint aan z'n queeste met een resem vooroordelen en is dit soort eten helemaal niet gewend. En zeg zelf: wie eet er nu drie keer per dag bij McDonald's? Ook wij zijn niet vies van een goeie Big Mac op z'n tijd, maar trop is te veel. Twijfelachtige journalistiek dus, maar natuurlijk wel een gouden idee, en heel levendig verpakt. Net als z'n leermeester Moore spuit Spurlock feiten en weetjes in een mix van reportages en flitsende popbeelden. En daarbij graaft hij soms rake dingen op, zoals wanneer hij gaat filmen in de refter van een Amerikaanse school. Het eten aldaar zag er echt walgelijk uit, volgens ons het wáre schandaal in deze film. Dat schoolvoer kwam heus niet van bij McDonald's, maar werd geleverd door cateringgigant Sodexho. Waarom werd die dan niet aangepakt?
Kortom, volgens onze bescheiden mening had Spurlock eigenlijk ongelijk door met volle kracht the usual suspect aan te vallen, terwijl hij de meest frappante conclusies elders trekt. En wat de relevantie van Super Size Me voor Europeanen betreft: bij ons krijg je bij een grote McMenu gelukkig nog geen kuip cola van meer dan twee liter...
(JC)