Oldboy

Altijd heuglijk als ergens aan de andere kant van de wereld een angry young director een film draait die erin slaagt amok te maken in het Westen. De laatste keer gebeurde het met Cidade de Deus van de Braziliaan Fernando Meirelles, en als er enige rechtvaardigheid bestaat in de filmbusiness, gebeurt het ook met Oldboy van de Zuid-Koreaan Park Chan-Wook.
Oldboy, een wraakfilm zoals je er nog nooit een hebt gezien, won de Grand Prix in Cannes. Het is een twee uur durende nachtmerrie over een man die 15 jaar lang werd opgesloten in een kamertje in een vuile grootstad, zonder te weten door wie en waarom. Als hij eindelijk vrijkomt, gaat hij op zoek naar wie zijn leven heeft verwoest, en tuimelt zo in nog diepere dalen en nauwere spleten dan hij ooit had kunnen bevroeden. Je hebt niet meteen de neiging om een plezierreisje naar Seoul te boeken als je deze hondsbrutale prent hebt bekeken. Deze 120 minuten korrelige, nerveuze cinema zit vol shockers die nog dagenlang op je netvlies blijven hangen. Zoals de openingsscène, waarbij een man over de dakrand van een flatgebouw balanceert en enkel bij z'n stropdas wordt tegengehouden. Of het bijna ondraaglijke tafereel van acteur Choi Min-sik die een levende octopus verorbert. Of de gruwelijke, poëtische beelden van een naakt koppel in bed, verdoofd door slaapgas dat in hun kamer werd gespoten, terwijl een man met een gasmasker in slow motion de contouren van het meisje beroert. Bijzonder vreemd, behoorlijk bloederig en vooral razend origineel. En voor wie het oosterse klop- en schopwerk inmiddels een beetje beu is: jazeker, er komt martial arts in, maar wel supergoeie en perfect gedoseerd.

(JC)