Confituur

We zullen eerlijk zijn: eigenlijk hadden wij een hekel aan Pauline en Paulette, de overmatig in eau-de-cologne gedrenkte oudewijvenwals van Lieven Debrauwer. Het was dan ook met slepende voeten dat we ons naar Confituur begaven
, Debrauwers nieuwe film, waarmee hij straks trouwens het Filmfestival Gent mag afsluiten. Nou, onze vrees was ongegrond: Confituur is een prachtfilm. Waar het zuurstokroze en kerstmanrode van Pauline en Paulette ons nog ronduit irriteerde, begrijpen we nu dat Debrauwer echt naar een unieke beeldtaal aan het evolueren is. Het contrast tussen het krakende achterhuisje van een ouwe schoenmaker die is uitgekeken op z'n vrouw, en het exuberante kitschcabaret van zijn liederlijke zus van lichte zeden, is briljant. Er wordt bitter weinig gezegd in deze prent over oude mensen in een grauw Vlaams dorp, en toch weet Debrauwer heel veel te vertellen. Is het de lichaamstaal van de verweerde acteurs? De zo rake typering van het premoderne, naar boenwas en mottenballen ruikende Vlaanderen dat we allemaal wel kennen van bij grootouders of een ouwe tante? De onvertogen liefde waarmee Debrauwer een generatie portretteert die de zijne niet is? Kijk naar de scène op het jubileumfeest, krijg de tranen in je ogen van herkenning en besef dat je naar een grote film zit te kijken, die het succes van Pauline en Paulette hopelijk nog zal overtreffen. Trouwens, Debrauwer blijkt een verborgen talent te bezitten: de zuchtende nachtclubchansons die Jasperina de Jong ten beste geeft in dat ooggeselende schelpendecor, zijn ook van zijn hand!

(JC)