American Seasons 1: 1963 . Clara en de dwergen
De fakkel wordt doorgegeven, en dat is altijd fijn om te zien. Romain Renard is de zoon van Claude Renard, die een kwarteeuw geleden in zijn 'Atelier R' een legendarische generatie striptekenaars opleidde, waaronder Sokal, Swolfs en Schuiten. Renard junior is er inmiddels ook al 30, is muzikant en heeft als storyboard-artiest gewerkt.
Clara en de dwergen is zijn stripdebuut
, en op grafisch vlak zit het helemaal snor. Hij is erin geslaagd zijn frêle tekenstijl diepte te geven met een computerinkleuring die heel sfeervol is, een beetje flou, alsof je door een lichtjes bedompte bril naar de taferelen zit te kijken. Ook François Schuiten, die in het nawoord toegeeft niet erg happig te zijn geweest om commentaar te leveren bij het werk dan een jongen die hij heeft zien opgroeien, is opgelucht: Romain heeft z'n stijl gevonden. Maar helaas is een goeie tekenstijl in deze business niet alleenzaligmakend. Een strip heeft in de eerste plaats een goed scenario nodig, en daar schiet theaterman Yves Vasseur zwaar tekort. Zijn bizarre detective is bijzonder oninteressant en heeft ons geen seconde kunnen boeien. Ligt het aan het feit dat Vasseur niet genoeg voeling heeft met Amerika om daar een verhaal te situeren? Of zit het 'm gewoon in een gebrek aan schrijftalent?
"Ik wist het niet, maar onder die maartse sterrenhemel, waar de spoutnik van mijn verloren illusies nog steeds fonkelde, besloot ik aan niets anders te denken dan aan haar blauwe ogen", het is maar één voorbeeld van de groteske flauwiteiten die in dit album moeten doorgaan voor een hardboiled detectivemonoloog. En nu we toch aan het zeuren zijn: we vragen ons af wat Romain Renard vindt van het lettertype waarin de Nederlandse versie is gezet. Afschuwelijk, terwijl het origineel mooi met de hand is geletterd, zoals het hoort. Kortom, uitstekend grafisch talent, maar helaas vergooid aan een slecht scenario. Laat iemand als Denis Lapière eens een verhaal schrijven voor Romain, je zal wat zien!
(HDP)