Monza: Grand

Monza is een vreemd beestje. De heruitvinding van Noordkaap, een groep naar een formulekoersparcours genoemd, de heer Meuris, Vlaamse pop, soms jennerig dan weer pijnlijk duidelijk juist. Hoe je ook wil, ze hebben een tweede cd.


Wij hebben altijd een heel dubbele relatie gehad met Noordkaap/Monza. ‘Arme Joe’ was zowat het eerste echt duidelijke geluid - voor ons dan en ook toen (1990), wij waren jonge baaskes - dat je als Vlaamse pop kon en moest zien, en we vonden het niet altijd even leuk. Tegelijk kon je niet ontkennen dat Stijn Meuris een specialen tiep was.

Met de tweede plaat onder de Monzanoemer zijn we eigenlijk meteen mee. Meuris bezingt heel gekende beslommeringen van iedereen en kleedt er zijn eigen lagen in, met deze keer een gevoelig meer sombere ondertoon, het plotse verlies/afscheid van zijn vriendin kan daar niet los van gezien worden. De  huidige single ‘Dood aan alle meisjes’ klinkt daarom zo dubbel, wrang en toch niet. Een ode aan en een vervloeking van dames, meisjes, vrouwen. Hoe wij het ons, jongens, die keer te veel verliefd worden al beklaagden. Maar hoe we vrouwen toch ooo zo heel hard nodig hebben en graag zien, "... dood aan alle meisjes maar vraag het mij morgen eens opnieuw... " Het mes in de wonde van de zure Vlaming in ‘We noemen dat een mooie dag’, glimlach toch eens godverdomme! Neen, veel vrolijker wordt het nergens, maar dat hóeft ook niet, het is mooi zo. ‘Alles half’ is echt zijn kapotte hart, doelloos dolend zonder houvast. ‘Fantoompijn’ is, met de stem van Liesbeth De Wael, ook krop in de keel. Meuris zonder het altijd hoogste woord, maar ingetogen, nederig, open, rustig, rustgevend, een zanger mét zijn groep, niet bóven zijn groep. Het is zeker en vast eens iets anders, en het doet goed.

Meuris kan niet meneertje pretentie zijn waarvoor hij vaak versleten wordt. Wie een plaat als deze maakt, heeft vast en zeker een groot hart op de juiste plaats zitten. Een plaat van een eerlijke grandeur vol mooie woorden en muziek.

(LAD)