Sin City

Toen de gevierde Amerikaanse stripauteur Frank Miller een jaar of vijftien geleden de stap richting Hollywood zette, liep hij met z'n kop tegen een muur. Zijn nochtans kontstrakke scripts voor Robocop 2 en 3 werden door de studio vakkundig verneukt, zodat slechts slappe afkooksels overbleven. Miller zwoer de dure eed nooit nog een stap te zetten in Tinseltown, maar hij komt er toch steeds weer terecht.
 Robert 'From Dusk till Dawn' Rodriguez kwam met het idee opzetten om Sin City te verfilmen, Millers beenharde noir-strip over een genadeloze stad vol seks en geweld. Stevige stuff, die Miller heel expressief op papier zet, in messcherp zwart-wit en vol gedurfde camerastandpunten. Mokerhard, meesterlijk intens en heel bijzonder. Dat vond Rodriguez ook, en hij heeft die unieke stripbeelden haast letterlijk in bewegende beelden omgezet. Dat is adembenemend goed gelukt, en Miller was meteen akkoord. Hij kreeg zelfs een plaats op de affiche als co-regisseur. Sin City is een vuile, smerige, immorele, maar tegelijk bloedmooie film geworden. Het tempo ligt moordend hoog, de voice-overs (recht van de strippagina's geplukt) zijn heerlijk korzelig en het visuele vuurwerk is razend knap. Bruce Willis, Benicio Del Toro en (welcome back!) Mickey Rourke zijn perfecte inwoners van de stad zonder genade, en de meisjes uit old town (Jessica Alba, Rosario Dawson en de dodelijke Devon Aoki, om er maar een paar te noemen) zal je ook niet licht vergeten. We hadden nooit gedacht dat Rodriguez het in zich had, maar Sin City is de meest perfecte film noir-hommage sinds Pulp Fiction, en daar was gastregisseur Quentin Tarantino (hij deed de scène met het pratende lijk) niet eens voor nodig.

 (JC)