Jahcoozi: Pure Breed Mongrel

Op dit trouwfeest geen zatte nonkels en gênante vertoningen. Enkel een strakke Duitser die het voor bleeps en boenken heeft en een galante Londense dame met stevige ragga-roots die charmant de dans aangaan. Zoiets? Ofwel braadworst, dreads en bubbels door een machine gerokken
.

 

De strakke Duitser Robot Koch - what’s in a name als je met elektronica aan de slag bent - en dame Sasha Perera vonden elkaar in de breakcore-, raggacore-, bliphop-, dancehall-onderbuik van toch steeds muzikaal vernieuwend Berlijn. De vergelijking als zou dit een kopie zijn van MIA stopt aan de gezamenlijke Sri Lankaanse geboorteplek. Jahcoozi staat trots op zich.

 

We verstaan de link naar de vernieuwende ragga-blip-grime van MIA natuurlijk wel, maar Jahcoozi klinkt een stuk warmer, vlotter, intelligenter, interessanter. De dancehall-ritmes liggen in warmere bassen, zijn veel beter dan de vuiligheid die tegenwoordig op Jamaïca geproducet wordt en de sound is vaak een stuk dansbaarder dan het vaak millitante en nogal dubbelzinnige manifest van MIA. Er is ook plaats voor rustiger tracks, het abstract-absurde ‘Fish’ bijvoorbeeld, waar de zee passeert en Sasha hees langszingt op holmetalig - en toch aangenaam - geploeink. Jahcoozi kleurt behoorlijk wat vakjes als het op sfeerverschil aankomt en verveelt er bovendien niet mee. ‘Black Barbie’ is een pikante topper waar Ken vast zijn pietje eens kwijt in zou willen, ’Black Barbie she go-go-go, Black Barbie no she never say no, she take it from behind, she take it from below…’, een gloeiende danser. In ‘Ali Mc Bills’ zitten we op de dubtrein met een Sasha die net als Tricky’s beste lieven klinkt en een wrange lyricsklauw naar gals-a-papa die de VisaGold-kaart netjes onder hun haute-couture dreadkopjes verbergen, of in de bandana van hun obligate krakerslabrador Spikey. Fuck fake crusts!  

 

Jahcoozi is een aangenaam intelligent en treffend bewijs dat talent vaak perfect gedijt op luizige krakersfeesten, nerdy pc-weirdo feestjes en diep en veilig in de muzikale onderbuik. Een hele leuke plaat die het midden houdt tussen een blippende dansplaat en grove kritiek met de glimlach. Digitale punkschop in de kloten, Breakwurst mit Cyberdreads macht frei!

 

(LAD)